RSS Feed

Category Archives: Notes and Experiences

പ്രവാസം കഴിഞ്ഞു, പ്രയാസമല്ല!

Posted on

രണ്ടര കൊല്ലത്തെ പ്രവാസം അവസാനിപ്പിച്ചു. ഒരുപാട് ബന്ധങ്ങളും, അനുഭവങ്ങളും ഒഴിച്ചു നിർത്തിയാൽ സൗദി പ്രവാസം കാര്യമായൊന്നും സമ്മാനിച്ചില്ല. പ്രതീക്ഷകള്‍ ഒന്നുമില്ലാതിരുന്നതിനാലാവണം നിരാശാബോധം ഒട്ടുമില്ല, എന്തൊക്കെയോ നേടി എന്ന തോന്നലും.

പേടിക്കണ്ട ഞാൻ തന്നെ !

പല പല പ്രതികരണങ്ങളായിരുന്നു. എല്ലാവർക്കും ഒരു ചിരിയായിരുന്നു എന്റെ മറുപടി- എനിക്ക് മറുപടിയുണ്ടായിരുന്നെങ്കിലും, മറുപടി അർഹിക്കാത്തവയ്ക്ക് നടുവിരലും! നല്ലോരു ജോലി കളഞ്ഞിട്ട് പോകാൻ നിനക്ക് ഭ്രാന്തുണ്ടോ? ഉണ്ട് ലോകത്തിൽ എനിക്കറിയാവുന്നതിൽ വച്ച് ഏറ്റവും വലിയ ഭ്രാന്തൻ ഞാനാണ്. കല്യാണം കഴിയുന്ന വരെയെങ്കിലും അവിടെ നിന്നൂടെ? കല്യാണം കഴിക്കാൻ ഉദേശിക്കുന്നില്ലെങ്കിലോ? ചെറുപ്രായമല്ലേ ഇപ്പളല്ലേ സമ്പാദിക്കാൻ പറ്റൂ? അതെ ചെറുപ്രായമാണ്, സമ്പാദ്യം മാത്രമാണോ ജീവിതം? അങ്ങനെ നീളുന്നു…

എനിക്ക് എന്റേതായ കാഴ്ചപ്പാടുണ്ട്, ശരികളും, സ്വപ്നങ്ങളുമുണ്ട്. സ്വപ്നങ്ങൾ ഉണ്ടെങ്കിലേ ജീവിതത്തിനു ഒരു രസമുള്ളൂ. എല്ലാ സ്വപ്നങ്ങളേയും എത്തി പിടിക്കാൻ ചിലപ്പൊ സാധിച്ചെന്നു വരില്ല. പക്ഷെ പരിശ്രമിച്ചിട്ട് കിട്ടിയിലെങ്കിൽ നിരാശയുണ്ടാവില്ല. എന്നാൽ ആ വഴിക്ക് പോകാതിരുന്നാൽ ജീവിതകാലം മുഴുവനും അതൊരു നിരാശയുടെ ഒണങ്ങാ മുറിവായി ഉള്ളിൽ ഉണ്ടാക്കും. അതു കൊണ്ട് പൃഥ്വി പറഞ്ഞ പോലെ പൊരുതി തോറ്റാൽ അങ്ങ് പോട്ടേന്ന് വെക്കും, പക്ഷേ പൊരുതാവുന്നതിന്റെ അങ്ങേയറ്റം വരെ ഞാൻ പൊരുതും.

പ്രവാസിയുടെ കുപ്പായം അഴിച്ചുവെച്ചാൽ ഇനിയെന്ത് എന്നായി. അവസാനം വീണ്ടും വിദ്യാർത്ഥിയുടെ വേഷം സ്വീകരിച്ചു. പല പുറം രാജ്യങ്ങളില്‍ തൊഴിൽ പരിചയമില്ലാതെ ഒരാൾക്ക് മാസ്റ്റേർസ് ചെയ്യാൻ പറ്റില്ല. ആ നിലയ്ക്ക് ഞാൻ കറക്റ്റാണ്. അങ്ങനെ നാലു വർഷത്തെ ഇടവേളയ്ക്കു ശേഷം വീണ്ടും വിദ്യാർത്ഥി ജീവിതം! പറയുമ്പോളും കേക്കുമ്പോളും നല്ല രസം. ഒപ്പിടാൻ മാത്രം പേനെയെടുത്തിരുന്ന ഞാനാണ് ക്ലാസ്സിലിരുന്ന് പഠിച്ച് പരീക്ഷ എഴുതേണ്ടത്. പണിക്കാരെ അനുസരിപ്പിച്ച് നടന്ന ഞാൻ ഇനി ടീച്ചർമാരേ അനുസരിച്ച് നടക്കണം… അങ്ങനെ വെല്ലുവിളികൾ അനവധി. പക്ഷേ വിടില്ല ഞാൻ…

ഇനി കുറച്ച് സൗദി വിശേഷമാവാല്ലേ? പട്ടാളക്കാർക്കും ഗൾഫുകാർക്കും ഉള്ള അവകാശമാണല്ലോ ബഡായി പറച്ചിൽ. പുതിയ ഭാഷയിൽ പ‍റഞ്ഞാൽ തള്ള്. ഞാനായിട്ട് ആ കീഴ്‌വഴക്കം തെറ്റിക്കുന്നില്ല. ലീവ് കഴിഞ്ഞു പോയത് യമൻ ബോർഡറിൽ ചെങ്കടൽ തീരത്തെ ജിസാൻ പട്ടണത്തിലേക്കണെന്നുമൊക്കെ കഴിഞ്ഞ ബ്ലോഗിൽ പറഞ്ഞല്ലോ. വൈകാതെ തന്നെ അവിടെ നമ്മൾ വലിയ ഒരു ടീം തന്നെ സെറ്റാക്കിയില്ലേ… എന്നിട്ട് കപ്പിത്താനായിട്ട് നമ്മടെ ഗണപതിയണ്ണനെയങ്ങ് ഇരുത്തി (അണ്ണാ ഇതു കാണുമ്പോ വിളിച്ച് തെറി പറയരുത്ത്,  ഒരു ഓളത്തിലങ്ങ് വന്നതാണ്. നിന്റെ ഓളം ഞാൻ ശരിയാക്കി തരുന്നുണ്ട് എന്നാവും അണ്ണന്റെ മനസ്സിൽ. അല്ലേ അണ്ണാ???).

 

ഫോൺ മുകളിലേക്ക് എറിഞ്ഞ് റേഞ്ച് പിടിക്കുന്ന പരമ്പരാഗത രീതിയാണ് അവിടെ ജിസാനിൽ. സൗദിക്കായ എന്നു ഞങ്ങൾ പറയുന്ന പേരറിയാത്ത ഒരു കായ (നമ്മടെ ചുരയ്ക്ക പോലെ ഉണ്ടാവും) ഇവിടെ ഫ്രീയായി ക്യാമ്പുകാർക്ക് കിട്ടുന്നതുകൊണ്ട് മിക്കവാറും അതിന്റെ കറിയാണ്. വാസു അണ്ണൻ പറയുന്നതു പോലെ കടൽ വെള്ളത്തിൽ ഇട്ട് പുഴുങ്ങിയെടുക്കും, അതാവുമ്പൊ ഉപ്പ് വേണ്ടല്ലോ… ഈ രണ്ട് പ്രശ്നങ്ങളും മാറ്റി നിർത്തിയാൽ ജിസാൻ അടിപൊളിയായിരുന്നു, അല്ല ഞങ്ങൾ അടിപൊളിയാക്കി. ഒന്നു ചീഞ്ഞാലേ മറ്റേത്തിനു വളമാകൂ എന്നു പറഞ്ഞപോലെ നല്ല ഭക്ഷണം “കിട്ടുന്നതിനാൽ” സ്വയം പാചകം പഠിച്ചു. നാവിലെ രുചി കൈയിലെ പാങ്ങായപ്പോൾ മോശമില്ലാത്ത ഒരു പാചകകാരനുമായി. എന്തൊക്കെ ഉണ്ടാക്കിയാലും ബെന്നിയാശാന്റെ കറിയില്ലാതെ ഉച്ചക്ക് ചോറ് ഇറങ്ങാൻ പാടാ… ശീലമായിപോയി. ഉച്ചയൂണ് ഒരു രസിക്കൻ കലാപരിപാടിയാക്കി മാറ്റിയത് കണ്ണാപ്പിയും, പൊടിയണ്ണനും, വാസ്സു അണ്ണനും, ജോണി ചേട്ടനുമാനും, പിള്ള ചേട്ടനുമൊക്കെയാണ്.

നാൽവർ സംഘം

അങ്ങനെയിരിക്കെ പുതുതായി മൂന്നു നാലു പേരുകൂടി സൈറ്റിലേക്ക് വന്ന് രംഗം കൊഴുപ്പിച്ചു. സനിതും വിശാഖും  നമ്മടെ ടീമിലോട്ടങ്ങ് ചേർന്നു. വിശാഖിനെ പറ്റി പഞ്ഞാൽ ഒന്നര മീറ്ററേ ഉള്ളൂ എങ്കിലും നിങ്ങളൊരു ഒന്നൊന്നര ഐറ്റമാണണ്ണാ! നമിച്ചു! കുതിരയ്ക്ക് കൊമ്പ് കൊടുക്കാത്ത പോലെയാ ഇയാക്ക് പൊക്കം കൊടുക്കാഞ്ഞേ എന്ന് പലപ്പോളും തോന്നിയിട്ടുണ്ട്. അമ്മാതിരി ഐറ്റാമാണ് അത്. ആ പൊക്കമില്ലായിമ തന്റെ കഴിവാക്കി മാറ്റും അങ്ങേര്. സുഭാഷ് സാറ് ഒരിക്ക പറഞ്ഞത് ഓർമ്മ വരുന്നു “അവൻ എത്ര തോറ്റ് നിക്കാണേലും, ആരൊക്കെ തോറ്റുന്നു പറഞ്ഞാലും അവൻ തോറ്റെന്നു സമ്മതിച്ചു തരില്ലാ!” സനിത്താണെങ്കിൽ പണിക്കാരു പറയുന്ന പോലെ ഒരു പാവം “പത്തലാവാലാ…” പക്ഷെ അത്ര പവമൊന്നുമല്ലാന്ന് വഴിയേ പിടികിട്ടി ;). ചെക്കനും ഉഷാറാ…

ചില കാര്യങ്ങൾ കണുമ്പോ ചിലരെ ഓർമ്മ വരും. ഇപ്പളും മുണ്ടുടുത്താൽ പൊന്നൂസ്സിനെ ഓർമ വരും. എന്താന്നു ചോദിക്കണ്ടാ… കാര്യം അവനു മനസ്സിലായി, സഭ്യതയുടെ കാവൽക്കാരനായി സെന്സർ ബോർഡ് ഉള്ളപ്പോൾ ഞാനതു പറയുന്നില്ല 😛 . മിക്സർ ട്രക്ക് കാണുമ്പോ പൗലോസ്സച്ചായനേയും, പൊറോട്ട കാണുമ്പോ ജോയ്സ്സിനേയും, ആബുലൻസ് കാണുമ്പോ തിന്നാൻ മാത്രം ജീവിക്കുന്ന കുഞ്ഞുപുള്ളാരുടെ മനസ്സുള്ള പ്രാഞ്ചിയെന്ന “വയറ്റുഭാഗ്യത്തേയും”, “കരിങ്കണ്ണാ നോക്കല്ലേ” എന്ന് വീടിന്റെ മുന്നിലൊക്കെ എഴുതി വച്ചേക്കണത് കണ്ടാൽ കണ്ണാപ്പിയേയും അങ്ങിനെ ലിസ്റ്റി നീളുന്നു… എടുത്തു പറയേണ്ടത്ത് കണ്ണാപ്പിയുടെ നാക്കു തന്നെയാണ്… എന്റെ പൊന്നോ… ഞാനൊന്നും പറയുന്നില്ല (പിന്നെ എനിക്കിട്ടാവും). നാക്കുകൊണ്ട് ബോട്ട് വരെ മറിച്ചിട്ട പാർട്ടിയാണ്. ലിജിൻ ഭായും, അജിത്തും, ഉടായിപ്പിന്റെ ഉസ്താത് വിനായകനും (അവനെ പറ്റി പറഞ്ഞാൻ നോവൽ എഴുത്തേണ്ടി വരും), പേടി കണ്ട്പിടിച്ച കുഞ്ഞുവിശാഖും, കാർത്തിയും, ഗോവിന്ദും ഒക്കെകൂടി നല്ല ബഹളം തന്നെയായിരുന്നു. പിന്നെ ഞാൻ സൗദിയിൽ കാൽ വച്ചപ്പോ മുതൽ എന്നെ വിടാതെ പിന്തുടരുന്ന കുരിശ് ‘ഇടിയൻ’ ബിച്ചു. ലാലേട്ടൻ പറഞ്ഞപോലെ “വേറവർ യൂ ഗോ അയാം  ദേർ” അതാണ് അവസ്ഥ. ചിലപ്പോ തോന്നും അവനൊരു പാവമാണെന്ന്, ചിലപ്പൊ തോന്നും അവനു രണ്ട് പിരി ഇളകിയിട്ടുണ്ടോന്ന്, ചിലപ്പൊ തോന്നും അവനൊരു ബുജിയാണെന്ന്. ശരിക്കും നീയാരാ മുത്തേ? പിന്നെ ഞങ്ങളെ ഒക്കെ ചീത്ത വിളിച്ച് ഓളം കൂട്ടാൻ ഞങ്ങടെ സ്വന്തം ബിനു അണ്ണനും. കൺസ്ട്രക്ഷൻ മാനേജർ സുഭാഷ് സാറും, പ്ലാനിങ് മാനേജർ ഗണേഷ് സാറും, സൈറ്റ് മാനേജർ കാരി സാറും, സെൽവണ്ണനും ഒക്കെ നല്ല സപ്പോർട്ട് ആയിരുന്നു. കഴിഞ്ഞ ബോഗിൽ പേരില്ലാഞ്ഞിട്ട് എന്തോ റേഷൻ കാർഡിൽ പേരു ചേർക്കാത്തതു പോലെ പരാതി പറഞ്ഞ ചിലരുള്ളത്തിനാൽ എന്നാവരുടെം പേരു പറയാൻ ഇക്കുറി ശ്രദ്ധിച്ചു. എല്ലാരും ആയെന്നു തോന്നുന്നു.

മതിയാക്കി പോകുകയാണ് എന്ന് പ‍റഞ്ഞപ്പോ എല്ലർക്കം നല്ല വിഷമം ആയിരുന്നു. എനിക്കും ആ ഒരു സെറ്റപ്പിൽ നിന്നും വരാൻ ചെറിയ സങ്കടം ഉണ്ടാരുന്നു. ഒരു കുടുബമായിരുന്നു അത്. പ‍ണിക്കർക്കാണെങ്കിലും, സൂപ്പർവൈസർമാർക്കാ‍ണെങ്കിലും ഇതു തന്നെയായിരുന്നു പ്രതികരണം. എന്തോ ഇഷ്ടമാണ് എന്നെ എല്ലാവർക്കും! കുറച്ചു ഓവറായോന്നല്ലേ? കുറച്ച് ഓവറായാലേ എല്ലാരും ശ്രദ്ധിക്കൂ…

 

ആറാം തമ്പുരാൻ സ്റ്റയിലിൽ പ‍റഞ്ഞാൽ അവിടെ അങ്ങിനെ തകർത്തു നടക്കുമ്പോ ഒരു വെളിപാടുണ്ടായീ… എന്താ? പഠിക്കണമെന്ന്… അങ്ങിനെ വീണ്ടും പഠിക്കാനായി കോളേജ് തപ്പി തുടങ്ങി. അപ്പോ എന്നോട് എൻട്രൻസ് എഴുതാനായ് യൂണിവർസ്റ്റികൾ. നാലു കൊല്ലം മുമ്പ് പുത്തകം വച്ച ഈ പ്രവാസിയുടെ കൈയിൽ എന്തുണ്ട്? ജിസ്സിന്റെ‌ (GIS) ആദ്യാക്ഷരങ്ങൾ പഠിപ്പിച്ചു തന്ന ജോർജ്ജ് മാഷേയും അരുൺ മാഷേയും വിചാരിച്ച് ഒരലക്ക്. ആരോ ഫ്ലാറ്റ് എനിക്ക് എൻട്രൻസ് കിട്ടി… ഞാനങ്ങനെ ഇങ്ങ് പൂണെയലും എത്തി.

ഒരു പി‍റന്നാളാഘോഷം

ഉച്ചയൂൺ

ഗണേഷ് സാറിന്റെ ചെലവിൽ ഒരു ചായ കുടി.

ഇവിടെ എങ്ങനെ എന്നു ചോദിച്ചാൽ ഡാൽ എന്ന് ഓമന പേരിട്ട് വിളിക്കുന്ന പരിപ്പ് വെള്ളത്തിന്റെ (പരിപ്പു കറി എന്ന് വേണമെങ്കിൽ പറയാം) കൂടെയുള്ള കുബൂസ് മാറി ചപ്പാത്തി ആയെന്ന് മാത്രം. അല്ലാതെന്ത് പറയാൻ. എന്തൊക്കെ പറഞ്ഞാലും ദോഷം പറയരുത്ത് ഭക്ഷണം മോശം പറയാനില്ല… ജീവിതത്തിൽ ആദ്യമായി ഹോസ്റ്റെൽ വാസം, വീണ്ടും വിദ്യാർത്ഥി കുപ്പായത്തിൽ ഞാൻ നേരിടാൻ പോകുന്നു. എന്താകുമോയെന്തോ. പപ്പു ചേട്ടൻ പറയുന്നപോലെ “പടച്ചോനേ ഇങ്ങൾ കാത്തോളീൻ…” എന്ന് പറഞ്ഞ് അങ്ങട് മുന്നോട്ട്… ബാക്കിയെല്ലാം വരുന്നിടത്ത് വച്ച്…

Advertisements

ആദ്യത്തെ യാത്ര!

ആദ്യത്തെ യാത്ര! അതെ, ഒരുപാട് അർത്ഥത്തിൽ ഇത് എന്റെ ആദ്യ യാത്രയാണ്. ആദ്യ വിമാനയാത്ര, ആദ്യ വിദേശ യാത്ര അങ്ങനെ നീളും… പലരും ചോദിച്ചു വിഷമമുണ്ടോന്ന്… ഞാൻ അലസമായി ചിരിച്ചു. തികച്ചും ശൂന്യമായ മനസ്സായിരുന്നു കാരണം. വികാരശൂന്യം- നിർവികാരി (ആഹാ! അങ്ങനൊരു വാക്കുണ്ടോ? ഓ പിന്നില്ലാണ്ട്! കുപ്ലീനതയുടെ പര്യായവും വിജനമ്പിക്കലിന്റെ നാനാർത്ഥവുമൊന്നും ആരും അന്വേഷിച്ച് പോയിട്ടില്ലല്ലോ!). അമ്മയ്ക്ക് നല്ല സങ്കടമുണ്ട്, അച്ഛൻ പിന്നെ ഉള്ളിലുള്ളത് പുറത്ത് കാണിക്കുന്ന സ്വഭാവമേയില്ല. അമ്മമ്മയും ഏറെക്കുറെ അങ്ങിനെ തന്നെ. ഞാൻ അച്ഛനെ പോലെയാണെന്ന് എല്ലാവരും പറയാറുണ്ട്. എന്റെ ബെസ്റ്റ് ഫ്രണ്ട് ഒരുത്തിയുണ്ടല്ലോ, എന്റെ തടിച്ചികുട്ടി (അങ്ങനെ വിളിക്കാൻ അവൾ എനിക്കു മാത്രമേ അനുവദിയുള്ളൂ), എന്തുണ്ടേലും എന്നോട് ആദ്യം പറയുന്ന അവൾ മാത്രം ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല. ഞാൻ സൊകാര്യത്തിൽ ചോദിച്ചു “ഡാ, ഏട്ടൻ പോകുന്നത്തിൽ സങ്കടമുണ്ടോ”? സ്പോട്ടിൽ മറുപടി വന്നു “ഉണ്ടെന്ന് പറഞ്ഞാ ഏട്ടൻ പോകാതിരിക്കോ”? 😀 അതാണെന്റെ അനുജത്തി! (ഉമ്മ). എന്നാ എനിക്ക് വിഷമം വന്നത് എന്റെ കാനികുട്ടി കൂടെയില്ലാതതിലാ. ആരാ കാനികുട്ടിന്നാവുംല്ലേ? എന്റെ ഗേൾ ഗേൾ ഫ്രണ്ടാണെന്നു പറഞ്ഞാ നിങ്ങൾ ചിരിക്കോ? ഉറപ്പല്ലേ ലെ? കാനോൺ 600ഡി, എന്റെ കാനികുട്ടി ഇല്ലാത്ത ആദ്യയാത്ര, വല്ലാത്ത സങ്കടമുണ്ട്, അതും ഒരു കൊല്ലം കഴിഞ്ഞേ ഒപ്പമെത്തൂ എന്നു ഓർക്കുമ്പോ ഇരട്ടിക്കും. “ആ മരുഭൂമിയിൽ എന്ത് ഫോട്ടോ എടുക്കാനാണ്?”, “രാവിലെ ജോലിക്ക് പോയാ പിന്നെ രാത്രിയേ വരുള്ളൂ പിന്നെപ്പോ ഏടുക്കാനാണ്?” ഇതെല്ലാമായിരുന്നു ചോദ്യങ്ങൾ. എന്നാൽ ഇതെല്ലാം എന്നോട് പലരേകൊണ്ടും ഉന്നയിക്കാൻ ഇടയാക്കിയ കാരാണം വീട്ടുക്കാരുടെ എയർപോർട്ട് ചെക്കിങ്ങ് പേടിയാണ്. ഒരുവഴിക്ക് പൊവല്ലേ  “വെറുതെ ബഹളമുണ്ടാക്കണ്ടാന്ന് ഞാൻ തീരുമാനിച്ചതിന്റ് ഫലമാണ് ഇന്നതവടെയിരിക്കുന്നത്”(രാവണപ്രഭു സ്റ്റൈലിൽ വായിക്കണം) അല്ലാതെ അവരുടെ ആദ്യത്തെ നുടന്തൻ ന്യായാങ്ങളിൽ വിശ്വസിച്ചിട്ടല്ല എന്ന് മനസ്സിലാക്കുന്നത് നന്നായിരിക്കും.

IMG_20160113_104432920_HDR

എല്ലാരും വിമാന സെൽഫി എടുക്കുന്നു. ഇതു ഒരു ചടങ്ങാവുംല്ലേ ? എന്നാ ഞാനും എടുത്തേക്കാംമൊന്ന്…;)

ട്രോളുകളാണല്ലോ ഇപ്പോഴത്തെ ആദ്യ പ്രതികരണങ്ങൾ. അങ്ങ് അറബി നാട്ടിലേക്ക് ഞാൻ പോകുന്നു എന്നു കേട്ടപ്പോൾ, നുമ്മ മച്ചാൻസ് എന്നേം ട്രോളി (ഞങ്ങൾക്കിടയിൽ മാത്രം ഒതുക്കിയ ട്രോളുകൾ). ഒരു കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് ചിന്താഗതികാരൻ പ്രവാസിയാവാൻ പോകുന്നു എന്നു കേക്കുമ്പോൾ ആദ്യം ഓർമ വരുന്നത് നമ്മടെ അറബികഥയിലെ ശ്രീനിയേട്ടനെയാണല്ലോ… അപ്പൊപിന്നെ മിണ്ടിയാ വിപ്ലവം പറയുന്ന ഞാൻ സൗദിയിലേക്ക് എന്ന് കേട്ടാലോ??? “ടോയ്ലറ്റ് വേർ?” മുതൽ കമ്യൂണിസ്റ്റ് പാർട്ടി ഓഫ് സൗദി അറേബ്യ സ്ഥാപക രക്തസാക്ഷി വരെയാക്കി. ഗഫൂർ കാ ദോസ്ത്തും അസലാമു അലൈക്കും എല്ലാം അക്കൂട്ടത്തിൽ ഉണ്ടായിരുന്നു.

“എന്താപ്പോ പെട്ടന്ന് ഗൾഫിലേക്ക്?” എന്തു പറ്റി എന്ന് പലരും ചോദിച്ചു. പോകാനുള്ള തീരുമാനം എടുത്തതിനു പിന്നിൽ ചില അല്ല ഒരുപാട് ലക്ഷ്യങ്ങളും, വാശിയും, സ്വപ്നങ്ങളുമുണ്ട്. എന്തോക്കയാ എന്നാവും മനസ്സിൽ, ലാലേട്ടൻ പറ

ഞ്ഞപോലെ തുറന്നു പറയണ്ടതും പറയണ്ടാത്തതുമായ കാര്യങ്ങളുണ്ട് അതു മനസ്സിലാക്കണം. നല്ലൊരു ഓഫർ കറക്റ്റ് സമയത്ത് വന്നു, ശും…. ദാ ഇങ്ങ് അറബി നാട്ടിൽ. കമ്പനിയും കാര്യങ്ങൾ വേഗത്തിൽ ആക്കിയത് യാത്രയ്ക്ക് ആക്കംകൂട്ടി. ദാ ലോകത്തിലെ ഹരിത എയർപോർട്ടിൽ(പൂർണമായും സൗരയൂർജം കൊണ്ട് പ്രവർത്തിക്കുന്ന ലോകത്തിലെ ആദ്യ എയർപോട്ട് എന്ന പ്രതേകത സിയാലിനു സ്വന്തം) നിന്നും ഞാൻ ലോകത്തിലെ വലിയ എയർപോർട്ടിൽ.

വീട്ടുകാരുമൊത്ത് എയർപോർട്ടിൽ എത്തി ചീനിയും പ്രശാന്തും (നുമടെ ചങ്ക്സാ :p) അവിടെ എത്തിയിരുന്നു. എപ്പഴതെയും പോലെ ഇർഷാദ് അവസാനം ഇല്ലെന്നു തീരുമാനിച്ചു (സ്വാഭാവികം). പഠാൻകോട്ടിലെ ഭീകരാക്രമണമൂലം ഗാലറിയിൽ കേറാനുള്ള അനുയത്തിടെ മോഹത്തെ പുറം ഗേറ്റിൽ സെക്യൂരിറ്റി വെടിവെച്ചിട്ടു. ചെക്ക് ഇൻ ചെയ്യാനായി നടന്നു. ഞാൻ അയാളോട് പറഞ്ഞു ആദ്യമായിയാണ് സൈഡ് സീറ്റ് വേണമെന്ന് ചിരിച്ചു കൊണ്ട് തലയാട്ടി ബോർഡിങ്ങ്‌ പാസ് തന്നു. എനിക്ക് ഏരിയൽ ഫോട്ടോകളെടുക്കാൻ നല്ലിഷ്ടമാണ്. ഇന്നും ഞാൻ പടം എടുത്തു മരിക്കും… സമയം 9:20, 11മണിക്കാണ് വിമാനം. വിമാനത്തിനായി കാത്തിരിക്കവെ 3-4 വിമാന വരുകയും പോവുകയും ചെയ്തു. ഒരുപാട് യാത്ര പറയൽ ഫോണിലൂടെയും വാട്സാപ്പിലൂടെയും വന്നുകൊണ്ടിരിക്കവെ പോകാൻ സമയമായി. ലൈൻ നിക്ക

IMG_20160113_093216577

കൊച്ചി വിമതാവളത്തിന്റെ പുതിയ ടർമിനൽ

വെ അറബികുപ്പായമിട്ടവരെ എന്റെ രണ്ടു പേർ മുന്നിൽ ഞാൻ കണ്ടു. “അതിഥി ദേവോ ഭവഃ”, സത്യം, ഒരു ഉദ്യോഗസ്ഥൻ അവരെ വരിയിൽ നിന്നും വിളിച്ചു മുന്നോട്ട് കൊണ്ട് പോയി, ആരും എതിർത്തതുമില്ല. പടികളിറങ്ങി ബസ്സിൽ കേറി വിമാനത്തിനരികിലേക്ക്. സിയാലിന്റെ പുതിയ ടർമിനൽ വന്ന എല്ലാ വിമാനങ്ങൾക്കും ഗേറ്റ് കിട്ടുമായിരിക്കും. ഒരു നോസ്സിലിലൂടെ പുറത്തേക്ക് വരുന്ന വാതകതെ “ജെറ്റ്” എന്ന് വിളിച്ച് പ്രവർത്തിക്കുമ്പോൾ അതുപോലെ വാതകം തള്ളുന്ന യന്ത്രം പിന്നീട് ജറ്റ് എന്ന് അറിയപെടുന്നു, പിന്നെ അതുപയോഗിക്കുന്ന വണ്ടിയായി(വിമാനം) ജറ്റ്. ദാ, ഇപ്പൊ ഒരു വിമാന കമ്പനിയായി ജറ്റ് എന്ന് അറിയപെടുന്നത്. ഒരു വാക്കിന്റെ പരിണാമം ഉപയോഗം മാറുമ്പോൾ എങ്ങനെ സമൂഹം ഏറ്റെടുക്കുന്നു എന്ന് ഇത്രയതികം വ്യക്തമാവുന്ന ഒരു വാക്ക് വേറെ ഉണ്ടെന്നു തോന്നുന്നില്ല. അകത്തു കയറിയപ്പോളാണ് പണി കിട്ടിയത്. സൈഡ് സീറ്റ് തന്നെ ജനലിനെതിർവശത്തെ സൈഡ്! കൊപ്പ്! വിൻഡോ സീറ്റ് എന്നു പറയണമായിരുന്നു എന്നു പിന്നീട് മനസ്സിലായി. എനിക്ക് ബസ്സിൽ കേറിയല്ലേ പരിചയമുള്ളൂ, വിമാനത്തിൽ അറിയില്ലാലൊ…(സി.ഐ.ഡി മൂസ ഹരിശ്രീ അശോകൻ സ്റ്റൈലിൽ വായിച്ചോണം). വെട്ടം സിനിമയിൽ നായികയുടെ ആദ്യ വിമാനയാത്ര ഓർമ വന്നു. ഭാഗ്യം! ആരും അതു വെച്ച് ട്രോളിയില്ല. എയർഹോറ്റസ്സ് എന്തോക്കെയോ കാണിക്കുന്നു. ആർക്കും മനസ്സിലാവരുത്(എനിക്ക് മനസ്സിലാവാതതുമാവാം) എന്ന മട്ടിൽ സ്പീക്കറിൽ ക്ലിയറില്ലാത്ത അലവൺസ്മെന്റ്. ഒരു വോൾവോ ബസ്സിന്റെ സുഖം പോലും തോന്നിയില്ല. പ്ലെയിനാണു പോലും പ്ലെയിൻ. ഒരു ബോൾ ചെയ്ത് അടുത്തതു എറിയാൻ ബൗണ്ടറിയിലേക്ക് നടക്കുന്ന അക്തറിനെ പോലെ പതുക്കെ റൺവേയുടെ അറ്റത്തേക്ക് ഉരുണ്ടു തുടങ്ങി. ബസ്സിലാണെങ്കിൽ ഒരു രണ്ട് സ്റ്റോപ്പ്‌ കാണും. റൺവേയിലേക്ക് തിരിഞ്ഞുകേറിയതും റാവൽ പിണ്ടി എക്സ്പ്രസ്സിനെ പോലെ ജെറ്റ് എക്സ്പ്രസ്സിനും സ്പീഡ് കൂടി. അവസാനം ദാണ്ടെ പൊങ്ങുന്നു… തിരിയുന്നു… അങ്ങനെ ഞാനും പറന്നു    ആദ്യമായി.

IMG_20160114_071105419

അങ്ങനെ ദമാം എയർപോർട്ടിൽ ഇറങ്ങി. തിരക്കേയില്ലെ. രക്ഷപ്പെട്ടു വേഗം പുറത്തിറങ്ങാം, മനസ്സിൽ കരുതി. വലിയ ലുക്കൊന്നുമില്ല കാണാൻ. നടന്ന് ഇമിഗ്രേഷൻ എത്തി. ആദ്യമായി വരുന്നവർക്കും, പോയി മടങ്ങിവരുന്നവർക്കും, അറബി നാട്ടിലുള്ളവർക്കും, ഡിപ്ലോമാറ്റുകൾക്കും പ്രത്യേകം കൗണ്ടറുകൾ. ആദ്യം വരുന്നവർക്കായുള്ള കൗണ്ടറിൽ തിരക്കു കുറഞ്ഞ ഒരു ലൈനിൽ നിന്നു. തിരക്കില്ലെങ്കിലും ആ നില്പ്… അതു അങ്ങനെ ഒരു രണ്ട് മണിക്കൂർ നിന്നു! വിമാനത്തിൽ കൂടെ ഉണ്ടാരുന്ന അറബികൾ പറഞ്ഞു കൊടുക്കട്ടെ അതിഥികളോട് എങ്ങിനെ പെരുമാറണമെന്നു. ക്യൂവിൽ നിക്കുന്നവരെ അവർക്കൊരു മൈഡുമ്മില്ല. അവരുടെ പണി- ചായ കുടി, സിഗറട്ടു വലി, സൊീതൊക്കെ കഴിഞ്ഞേ ഒരാളെ വിളിക്കുള്ളൂ. അപ്പളേക്കും അടുത്തവൻ പോയിക്കാണും. അങ്ങനെ നിന്നു നിന്നു ഒരു രണ്ടുരണ്ടര മണിക്കൂർ കഴിഞ്ഞ് പുറത്തിറങ്ങി. സാധാരണ ബഗേജിനു കത്തു നിന്ന് പുറത്തിറങ്ങാൻ താമസിക്കുന്ന കഥകൾ കേൾ‌ക്കാറുണ്ട്, എന്നാലിത് പെട്ടി എന്നെ കാത്തിരുന്ന് മുഷിഞ്ഞിരിക്കുന്നു :D,ഭാഗ്യം ആരുടേം കൂടെ പോയില്ല! പെട്ടിയും തള്ളി പുറത്തിറങ്ങി. സിനിമയിൽ മാത്രം കണ്ടു ശീലമുള്ള കാഴ്ച – ബോർഡ് പിടിച്ചു ഒരുപാടാൾക്കാർ. എന്റെ ബോർഡ് പിടിച്ചവരിൽ ചിലർരെന്റെ നേർക്ക് ബോർഡ് തിരിച്ചു കാണിച്ചു, ഒന്നിലും എന്റെ പേരില്ല. അവിടെ മുഴുവൻ കറങ്ങി, ആരുമില്ല ! ഒരു അരമണിക്കൂർ പിന്നേം പോസ്റ്റ് 😦 അവസാനം കമ്പനിയുടെ പേരെഴുത്തിയ പ്ലക്കാഡുമായി വരുന്നു. പേരു മുഴുവനില്ല, ഷോർട്ട്ഫോം – കെ. സി. സി. ഭാഗ്യം ലോഗോ കണ്ട് എനിക്ക് കത്തി (പൊതുവെ ചിത്രങ്ങൾ വേഗം മണ്ടേൽ കേറുമല്ലോ!). റാംജിയും (ഡ്രൈവർ) കൂട്ടുകാരനും എന്നേം കൂട്ടി പാർക്കിങ്ങിലേക്ക് നടന്നു. പെട്ടി തള്ളി കൊണ്ട് ഞാൻ പിന്നലെ കൂടെ കുശലം പറച്ചിലും – എല്ലാം ഹിന്ദിയിൽ! ചപ്പത്തി അധികം തിന്നാത്ത കൊണ്ട് മുറി ഹിന്ദിയാണ് 😀 ഞാൻ പറഞ്ഞതു തന്നെയാണോ അവർ മനസ്സിലാക്കിയത് എന്ന് ഒരുൂറപ്പുമില്ല.

IMG_20160114_071727778_HDRIMG_20160114_071059748IMG_20160114_071829807IMG_20160113_163955361

ഗൾഫ്! അംബരചുമ്പികളായ കെട്ടിടങ്ങളും, എട്ടു വരി പാത നിറച്ചും ചീറി പായുന്ന വാഹനങ്ങളും, സിനിമയിലെ പോലെ വലിയ മണലാരണ്യങ്ങളും (പറയണ്ടാത്ത കൊണ്ട് ഈ വാക്ക് തന്നെ മതി അല്ലെങ്കിൽ വല്ല മരുഭൂമി എന്നോ മറ്റോ പറയേണ്ടി വരുമായിരുന്നു) ഇതാണ് മനസ്സിൽ. പുറത്തിറങ്ങിയപ്പോ വരണ്ട് പരന്ന് കിടക്കുന്നു. കണ്ണ് ഫ്യൂസ്സാകും എവിടെ നോക്കിയാലും. എയർപ്പോർട്ട് ഉള്ളതു കൊണ്ട് അംബരചുമ്പികൾ‌ ഇവിടെ കാണില്ലായിരിക്കും. വഴിക്ക് ഒരു പെട്രോൾ പമ്പോടു ചേർന്നുള്ള ഒരു ഹോട്ടലിൽ കയറി ചായയോക്കെ വാങ്ങി തന്നു നമ്മുടെ റാംജി. നല്ല തണുപ്പുണ്ട്, എനിക്കാണേൽ തണുപ്പിന്റെ അസുഖവും. രണ്ടു ദിവസമായി തണുപ്പ് കുറവാണത്രെ! അങ്ങിനെ ഒരു ഒന്നരെ രണ്ട് മണിക്കൂർ കൊണ്ട് ക്യാമ്പിൽ എത്തി. ജയിൽ പുള്ളികളേ പോലെ വന്നപാടെ ക്യാമ്പ് ആപ്പീസ്സിൽ ഒപ്പിട്ട് ഒരു വലിയ സ്റ്റീൽ പ്ലേറ്റും, ഒരു സ്റ്റീൽ കപ്പും, ടിഫൻ ക്യാരിയറും കൂടെ റൂം താക്കോൽ തന്നു. ക്യാമ്പ് ബോസ് (ക്യാമ്പിന്റെ ജയിലർ :P) ഒരാളെ വിളിച്ച് എന്നെ റൂമിലേക്കാൻ പറഞ്ഞു. മൂപ്പരോട് ചിരിച്ചു കൊണ്ട് യാത്ര പറഞ്ഞ് ഞാൻ റൂമിലേക്ക് നടന്നു. എല്ലാം പോർട്ടബിളുകളാണ്, രണ്ടു കട്ടിലുള്ള മുറിയും, കിടക്കയും, കമ്പിളിയുമൊക്കെ എന്നെ കാത്തിരിക്കുന്നു. എന്റെ സഹവാസി ഉടൻനെത്തുമെന്ന് ബോസ് പറഞ്ഞിരുന്നു.

എനിക്ക് മടി പിടിച്ചതിനാൽ ബാക്കി വിശേഷം പിന്നെീഴുത്താം ;)…

സ്വതന്ത്രമാപ്പിങ്ങുമായി കൂരാച്ചുണ്ട് മുതൽ കുസാറ്റു വരെ

Posted on

ഓപ്പൺസ്ട്രീറ്റ്മാപ്പ് അഥവാ ഓ.എസ്സ്.എം സ്വതന്ത്രമാപ്പിങ്ങിന്റെ പുതു ഭാഷാ ! മാപ്പുകൾ എനിക്ക് എന്നും ഒരു കൗതുകമായിരുന്നു. എങ്ങിനെ നാട്ടികാർ ഏറെ ഉപയോഗിക്കുന്ന ഗൂഗിൾ മാപ്പസ്സിൽ വിവരങ്ങൾ ചേർക്കാൻ തുടങ്ങി. ഒരുപാട് ചേർത്തു അവസാനം അവരുടെ വിശ്വസ്ത മാപ്പറുമായി(Trusted Mapper). പഠിച്ചതു സിവിൽ എന്‍ജിനീയറിങ്ങ് ആയതിനാൽ മാപ്പിനെ കൂടുതൽ ടെക്നിക്കലായി അറിയാൻ അവസരമുണ്ടായി കൂടെ മപ്പിങ്ങിന്റെ പുതു വഴികളും. അങ്ങിനെ മാപ്പിൽ തുടങ്ങി സർവേ വഴി GIS ലും GPSലു വിദൂരസംവേദനത്തിലും (remote sensing) കൈവച്ചു. G.I.S ഉം വിദൂരസംവേദനവും (remote sensing) മാപ്പിങ്ങും ഒക്കെ കൂടികുഴച്ചു പല ചെറിയ പരീക്ഷണങ്ങളും പഠനങ്ങളും നടത്തുകയും എന്റെ മാഷായ ജോർജ് ബേസിലിനെ വെറുപ്പിച്ചും കുറേ പഠിച്ചു.

സ്വതന്ത്ര സോഫ്റ്റ്‌വെയര്‍ ആദര്‍ശം ഉണ്ടായിരുന്നെങ്കിലും ഗൂഗിൾ മാപ്പിനെ സഹായിക്കുന്നത്തിൽ ഒരു മാറ്റവും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. ജൈസൺ നെടുംമ്പാല എന്ന നുമ്മടെ ജൈസൺ ചേട്ടനെ കണ്ടുമുട്ടിയതോടെയാണ്  ഓപ്പൺസ്ട്രീറ്റ്മാപ്പിനെ പറ്റി അറിഞ്ഞതും പങ്കാളിയായതും. അങ്ങിനെ അതിലേക്ക് കൂടുതൽ അടുത്തു. അനായാസമായി സഞ്ചരിക്കുന്ന വഴിയെല്ലാം ഒരു സ്മാർട് ഫോണിന്റെ സാഹായത്തോടെ മാപ്പ് ചെയ്യാം എന്നു ജൈസൺ ചേട്ടൻ കാണിച്ചു തന്നു. ആയിടെക്കാണ് കൂരാച്ചുണ്ടു് ഗ്രാമപഞ്ചായത്ത് മാപ്പിങ് പാര്‍ട്ടി. അതു ശരിക്കും തകർത്തു. ഇന്ത്യയിൽ തന്നെ ആദ്യമായി ഒരു പഞ്ചായത്ത് ഇങ്ങനെ ഒരു മാപ്പുണ്ടാക്കിയെടുക്കാം എന്നു തെളിയിച്ചു. അതിന്റെ എല്ലാ ക്രഡിറ്റും ജൈസൺ ചേട്ടനുള്ളത്താണ്. കൂരാച്ചുണ്ട് പലരെയും അസൂയപ്പെടുത്തി, ചിലരെ പ്രചോദിപ്പിച്ചു, ചിലർക്ക് ഗൂഗിൾമാപ്പലാതെ വേറമാപ്പുകൾ ഉണ്ടെന്നു പറഞ്ഞുകൊടുത്തു അങ്ങിനെ കൂരാചുണ്ട് ഒരു തുടക്കമായി. കോഴിക്കോട് ജില്ലയിലെ വേറെ ഒരു പഞ്ചായത്തു കൂരാച്ചുണ്ടിനെ മാതൃകയാക്കി. ട്രാക്ക് എടുക്കാനും മാപ്പാക്കാനും ജൈസൻ ചേട്ടനെ ആവുന്ന വിധം സഹായിച്ച് ഞാനും സ്വയം സന്തോഷിച്ചു. മാപ്പുണ്ടാൻ ഓർഡർ പിടിച്ചു തരട്ടേ എന്നു വരെ ചോദ്യങ്ങൾ ഉയർന്നു.kurachud map

ഇതിന്റെ ബാക്കിപത്രമെന്നോണം ഈ കഴിഞ്ഞ സെപ്തംബര്‍ 27നു സ്വതന്ത്ര വിജ്ഞാന ജനാധിപത്യ സഖ്യത്തിന്റെ (DAKF) സംസ്ഥാന സമ്മേളനവും, സ്വതന്ത്ര വിജ്ഞാനോത്സവവും എന്ന പരിപാടിയിൽ “ഓപ്പൺസ്ട്രീറ്റ്മാപ്പ് ” എന്ന വിഷയത്തിൽ ഒരു സെഷൻ എടുക്കാൻ പ്രശോഭ് ഏട്ടൻ വിളിച്ചു.   വിഷയത്തിൽ ചെയ്തു പരിചയം മാത്രമുള്ള ഞാൻ ജൈസൺ ചേട്ടന്റെ ഒരു പഴയ സൈഡുമെടുത്തു പൊടിതട്ടി എന്റെ ചെറിയ കൂട്ടിചേർക്കലുമായി ചെന്നു. മലയാളത്തിലുള്ള സൈഡും ഇംഗ്ലീഷിലുള്ളം വിവരണവും 😛 (ഇംഗ്ലീഷ് അറിയാമെന്ന അഹങ്കാരമല്ല, മലയാളം മനസ്സിലാക്കാത്തവർ കുറച്ചുപേരുണ്ടായിരുന്നു അവിടെ). സംഭവം വിചാരിചത്ര നാന്നാക്കാനായില്ല ഇംഗ്ലീഷിലായിപോയപ്പോ. 😦 ഈ സ്വതന്ത്രം, കുത്തക, പ്രാദേശിക എന്നൊക്കെ പറയുമ്പോൾ കിട്ടിന്ന സുഖം free, localisation എന്നൊക്കെ പറയുമ്പോ കിട്ടോ ??? ഇല്ലല്ലോ… നമ്മുടെ മലയാള ഭാഷയുടെ ഒരു ശക്തിയേയ് ! കുസാറ്റിൽ ഇത്രവലിയൊരു പരിപാടിയിൽ ഒരു സെഷൻ എടുക്കാൻ വിളിച്ച DAKF നു എന്റെ നന്ദി അറിയിക്കുന്നു.

IMG-20140930-WA0009 IMG-20140930-WA0005 10685981_10203088137898448_1838870188_o

ജൈസൺ ചേട്ടൻ പറഞ്ഞപോലെ ഇന്ത്യയിലെ എല്ലാ പഞ്ചായതുകളും, റോഡുകളും മാപ്പുചെയ്യപെട്ട ഒരു സ്വതന്ത്രമാപ്പ് എന്ന വലിയ സ്വപ്നത്തിനായ് നമ്മുക്ക് ഒന്നിക്കാം…..

വാൽ : ചിത്രങ്ങൾക്ക് ആർക്കോ നന്ദി 😛