RSS Feed

പ്രവാസം കഴിഞ്ഞു, പ്രയാസമല്ല!

Posted on

രണ്ടര കൊല്ലത്തെ പ്രവാസം അവസാനിപ്പിച്ചു. ഒരുപാട് ബന്ധങ്ങളും, അനുഭവങ്ങളും ഒഴിച്ചു നിർത്തിയാൽ സൗദി പ്രവാസം കാര്യമായൊന്നും സമ്മാനിച്ചില്ല. പ്രതീക്ഷകള്‍ ഒന്നുമില്ലാതിരുന്നതിനാലാവണം നിരാശാബോധം ഒട്ടുമില്ല, എന്തൊക്കെയോ നേടി എന്ന തോന്നലും.

പേടിക്കണ്ട ഞാൻ തന്നെ !

പല പല പ്രതികരണങ്ങളായിരുന്നു. എല്ലാവർക്കും ഒരു ചിരിയായിരുന്നു എന്റെ മറുപടി- എനിക്ക് മറുപടിയുണ്ടായിരുന്നെങ്കിലും, മറുപടി അർഹിക്കാത്തവയ്ക്ക് നടുവിരലും! നല്ലോരു ജോലി കളഞ്ഞിട്ട് പോകാൻ നിനക്ക് ഭ്രാന്തുണ്ടോ? ഉണ്ട് ലോകത്തിൽ എനിക്കറിയാവുന്നതിൽ വച്ച് ഏറ്റവും വലിയ ഭ്രാന്തൻ ഞാനാണ്. കല്യാണം കഴിയുന്ന വരെയെങ്കിലും അവിടെ നിന്നൂടെ? കല്യാണം കഴിക്കാൻ ഉദേശിക്കുന്നില്ലെങ്കിലോ? ചെറുപ്രായമല്ലേ ഇപ്പളല്ലേ സമ്പാദിക്കാൻ പറ്റൂ? അതെ ചെറുപ്രായമാണ്, സമ്പാദ്യം മാത്രമാണോ ജീവിതം? അങ്ങനെ നീളുന്നു…

എനിക്ക് എന്റേതായ കാഴ്ചപ്പാടുണ്ട്, ശരികളും, സ്വപ്നങ്ങളുമുണ്ട്. സ്വപ്നങ്ങൾ ഉണ്ടെങ്കിലേ ജീവിതത്തിനു ഒരു രസമുള്ളൂ. എല്ലാ സ്വപ്നങ്ങളേയും എത്തി പിടിക്കാൻ ചിലപ്പൊ സാധിച്ചെന്നു വരില്ല. പക്ഷെ പരിശ്രമിച്ചിട്ട് കിട്ടിയിലെങ്കിൽ നിരാശയുണ്ടാവില്ല. എന്നാൽ ആ വഴിക്ക് പോകാതിരുന്നാൽ ജീവിതകാലം മുഴുവനും അതൊരു നിരാശയുടെ ഒണങ്ങാ മുറിവായി ഉള്ളിൽ ഉണ്ടാക്കും. അതു കൊണ്ട് പൃഥ്വി പറഞ്ഞ പോലെ പൊരുതി തോറ്റാൽ അങ്ങ് പോട്ടേന്ന് വെക്കും, പക്ഷേ പൊരുതാവുന്നതിന്റെ അങ്ങേയറ്റം വരെ ഞാൻ പൊരുതും.

പ്രവാസിയുടെ കുപ്പായം അഴിച്ചുവെച്ചാൽ ഇനിയെന്ത് എന്നായി. അവസാനം വീണ്ടും വിദ്യാർത്ഥിയുടെ വേഷം സ്വീകരിച്ചു. പല പുറം രാജ്യങ്ങളില്‍ തൊഴിൽ പരിചയമില്ലാതെ ഒരാൾക്ക് മാസ്റ്റേർസ് ചെയ്യാൻ പറ്റില്ല. ആ നിലയ്ക്ക് ഞാൻ കറക്റ്റാണ്. അങ്ങനെ നാലു വർഷത്തെ ഇടവേളയ്ക്കു ശേഷം വീണ്ടും വിദ്യാർത്ഥി ജീവിതം! പറയുമ്പോളും കേക്കുമ്പോളും നല്ല രസം. ഒപ്പിടാൻ മാത്രം പേനെയെടുത്തിരുന്ന ഞാനാണ് ക്ലാസ്സിലിരുന്ന് പഠിച്ച് പരീക്ഷ എഴുതേണ്ടത്. പണിക്കാരെ അനുസരിപ്പിച്ച് നടന്ന ഞാൻ ഇനി ടീച്ചർമാരേ അനുസരിച്ച് നടക്കണം… അങ്ങനെ വെല്ലുവിളികൾ അനവധി. പക്ഷേ വിടില്ല ഞാൻ…

ഇനി കുറച്ച് സൗദി വിശേഷമാവാല്ലേ? പട്ടാളക്കാർക്കും ഗൾഫുകാർക്കും ഉള്ള അവകാശമാണല്ലോ ബഡായി പറച്ചിൽ. പുതിയ ഭാഷയിൽ പ‍റഞ്ഞാൽ തള്ള്. ഞാനായിട്ട് ആ കീഴ്‌വഴക്കം തെറ്റിക്കുന്നില്ല. ലീവ് കഴിഞ്ഞു പോയത് യമൻ ബോർഡറിൽ ചെങ്കടൽ തീരത്തെ ജിസാൻ പട്ടണത്തിലേക്കണെന്നുമൊക്കെ കഴിഞ്ഞ ബ്ലോഗിൽ പറഞ്ഞല്ലോ. വൈകാതെ തന്നെ അവിടെ നമ്മൾ വലിയ ഒരു ടീം തന്നെ സെറ്റാക്കിയില്ലേ… എന്നിട്ട് കപ്പിത്താനായിട്ട് നമ്മടെ ഗണപതിയണ്ണനെയങ്ങ് ഇരുത്തി (അണ്ണാ ഇതു കാണുമ്പോ വിളിച്ച് തെറി പറയരുത്ത്,  ഒരു ഓളത്തിലങ്ങ് വന്നതാണ്. നിന്റെ ഓളം ഞാൻ ശരിയാക്കി തരുന്നുണ്ട് എന്നാവും അണ്ണന്റെ മനസ്സിൽ. അല്ലേ അണ്ണാ???).

 

ഫോൺ മുകളിലേക്ക് എറിഞ്ഞ് റേഞ്ച് പിടിക്കുന്ന പരമ്പരാഗത രീതിയാണ് അവിടെ ജിസാനിൽ. സൗദിക്കായ എന്നു ഞങ്ങൾ പറയുന്ന പേരറിയാത്ത ഒരു കായ (നമ്മടെ ചുരയ്ക്ക പോലെ ഉണ്ടാവും) ഇവിടെ ഫ്രീയായി ക്യാമ്പുകാർക്ക് കിട്ടുന്നതുകൊണ്ട് മിക്കവാറും അതിന്റെ കറിയാണ്. വാസു അണ്ണൻ പറയുന്നതു പോലെ കടൽ വെള്ളത്തിൽ ഇട്ട് പുഴുങ്ങിയെടുക്കും, അതാവുമ്പൊ ഉപ്പ് വേണ്ടല്ലോ… ഈ രണ്ട് പ്രശ്നങ്ങളും മാറ്റി നിർത്തിയാൽ ജിസാൻ അടിപൊളിയായിരുന്നു, അല്ല ഞങ്ങൾ അടിപൊളിയാക്കി. ഒന്നു ചീഞ്ഞാലേ മറ്റേത്തിനു വളമാകൂ എന്നു പറഞ്ഞപോലെ നല്ല ഭക്ഷണം “കിട്ടുന്നതിനാൽ” സ്വയം പാചകം പഠിച്ചു. നാവിലെ രുചി കൈയിലെ പാങ്ങായപ്പോൾ മോശമില്ലാത്ത ഒരു പാചകകാരനുമായി. എന്തൊക്കെ ഉണ്ടാക്കിയാലും ബെന്നിയാശാന്റെ കറിയില്ലാതെ ഉച്ചക്ക് ചോറ് ഇറങ്ങാൻ പാടാ… ശീലമായിപോയി. ഉച്ചയൂണ് ഒരു രസിക്കൻ കലാപരിപാടിയാക്കി മാറ്റിയത് കണ്ണാപ്പിയും, പൊടിയണ്ണനും, വാസ്സു അണ്ണനും, ജോണി ചേട്ടനുമാനും, പിള്ള ചേട്ടനുമൊക്കെയാണ്.

നാൽവർ സംഘം

അങ്ങനെയിരിക്കെ പുതുതായി മൂന്നു നാലു പേരുകൂടി സൈറ്റിലേക്ക് വന്ന് രംഗം കൊഴുപ്പിച്ചു. സനിതും വിശാഖും  നമ്മടെ ടീമിലോട്ടങ്ങ് ചേർന്നു. വിശാഖിനെ പറ്റി പഞ്ഞാൽ ഒന്നര മീറ്ററേ ഉള്ളൂ എങ്കിലും നിങ്ങളൊരു ഒന്നൊന്നര ഐറ്റമാണണ്ണാ! നമിച്ചു! കുതിരയ്ക്ക് കൊമ്പ് കൊടുക്കാത്ത പോലെയാ ഇയാക്ക് പൊക്കം കൊടുക്കാഞ്ഞേ എന്ന് പലപ്പോളും തോന്നിയിട്ടുണ്ട്. അമ്മാതിരി ഐറ്റാമാണ് അത്. ആ പൊക്കമില്ലായിമ തന്റെ കഴിവാക്കി മാറ്റും അങ്ങേര്. സുഭാഷ് സാറ് ഒരിക്ക പറഞ്ഞത് ഓർമ്മ വരുന്നു “അവൻ എത്ര തോറ്റ് നിക്കാണേലും, ആരൊക്കെ തോറ്റുന്നു പറഞ്ഞാലും അവൻ തോറ്റെന്നു സമ്മതിച്ചു തരില്ലാ!” സനിത്താണെങ്കിൽ പണിക്കാരു പറയുന്ന പോലെ ഒരു പാവം “പത്തലാവാലാ…” പക്ഷെ അത്ര പവമൊന്നുമല്ലാന്ന് വഴിയേ പിടികിട്ടി ;). ചെക്കനും ഉഷാറാ…

ചില കാര്യങ്ങൾ കണുമ്പോ ചിലരെ ഓർമ്മ വരും. ഇപ്പളും മുണ്ടുടുത്താൽ പൊന്നൂസ്സിനെ ഓർമ വരും. എന്താന്നു ചോദിക്കണ്ടാ… കാര്യം അവനു മനസ്സിലായി, സഭ്യതയുടെ കാവൽക്കാരനായി സെന്സർ ബോർഡ് ഉള്ളപ്പോൾ ഞാനതു പറയുന്നില്ല 😛 . മിക്സർ ട്രക്ക് കാണുമ്പോ പൗലോസ്സച്ചായനേയും, പൊറോട്ട കാണുമ്പോ ജോയ്സ്സിനേയും, ആബുലൻസ് കാണുമ്പോ തിന്നാൻ മാത്രം ജീവിക്കുന്ന കുഞ്ഞുപുള്ളാരുടെ മനസ്സുള്ള പ്രാഞ്ചിയെന്ന “വയറ്റുഭാഗ്യത്തേയും”, “കരിങ്കണ്ണാ നോക്കല്ലേ” എന്ന് വീടിന്റെ മുന്നിലൊക്കെ എഴുതി വച്ചേക്കണത് കണ്ടാൽ കണ്ണാപ്പിയേയും അങ്ങിനെ ലിസ്റ്റി നീളുന്നു… എടുത്തു പറയേണ്ടത്ത് കണ്ണാപ്പിയുടെ നാക്കു തന്നെയാണ്… എന്റെ പൊന്നോ… ഞാനൊന്നും പറയുന്നില്ല (പിന്നെ എനിക്കിട്ടാവും). നാക്കുകൊണ്ട് ബോട്ട് വരെ മറിച്ചിട്ട പാർട്ടിയാണ്. ലിജിൻ ഭായും, അജിത്തും, ഉടായിപ്പിന്റെ ഉസ്താത് വിനായകനും (അവനെ പറ്റി പറഞ്ഞാൻ നോവൽ എഴുത്തേണ്ടി വരും), പേടി കണ്ട്പിടിച്ച കുഞ്ഞുവിശാഖും, കാർത്തിയും, ഗോവിന്ദും ഒക്കെകൂടി നല്ല ബഹളം തന്നെയായിരുന്നു. പിന്നെ ഞാൻ സൗദിയിൽ കാൽ വച്ചപ്പോ മുതൽ എന്നെ വിടാതെ പിന്തുടരുന്ന കുരിശ് ‘ഇടിയൻ’ ബിച്ചു. ലാലേട്ടൻ പറഞ്ഞപോലെ “വേറവർ യൂ ഗോ അയാം  ദേർ” അതാണ് അവസ്ഥ. ചിലപ്പോ തോന്നും അവനൊരു പാവമാണെന്ന്, ചിലപ്പൊ തോന്നും അവനു രണ്ട് പിരി ഇളകിയിട്ടുണ്ടോന്ന്, ചിലപ്പൊ തോന്നും അവനൊരു ബുജിയാണെന്ന്. ശരിക്കും നീയാരാ മുത്തേ? പിന്നെ ഞങ്ങളെ ഒക്കെ ചീത്ത വിളിച്ച് ഓളം കൂട്ടാൻ ഞങ്ങടെ സ്വന്തം ബിനു അണ്ണനും. കൺസ്ട്രക്ഷൻ മാനേജർ സുഭാഷ് സാറും, പ്ലാനിങ് മാനേജർ ഗണേഷ് സാറും, സൈറ്റ് മാനേജർ കാരി സാറും, സെൽവണ്ണനും ഒക്കെ നല്ല സപ്പോർട്ട് ആയിരുന്നു. കഴിഞ്ഞ ബോഗിൽ പേരില്ലാഞ്ഞിട്ട് എന്തോ റേഷൻ കാർഡിൽ പേരു ചേർക്കാത്തതു പോലെ പരാതി പറഞ്ഞ ചിലരുള്ളത്തിനാൽ എന്നാവരുടെം പേരു പറയാൻ ഇക്കുറി ശ്രദ്ധിച്ചു. എല്ലാരും ആയെന്നു തോന്നുന്നു.

മതിയാക്കി പോകുകയാണ് എന്ന് പ‍റഞ്ഞപ്പോ എല്ലർക്കം നല്ല വിഷമം ആയിരുന്നു. എനിക്കും ആ ഒരു സെറ്റപ്പിൽ നിന്നും വരാൻ ചെറിയ സങ്കടം ഉണ്ടാരുന്നു. ഒരു കുടുബമായിരുന്നു അത്. പ‍ണിക്കർക്കാണെങ്കിലും, സൂപ്പർവൈസർമാർക്കാ‍ണെങ്കിലും ഇതു തന്നെയായിരുന്നു പ്രതികരണം. എന്തോ ഇഷ്ടമാണ് എന്നെ എല്ലാവർക്കും! കുറച്ചു ഓവറായോന്നല്ലേ? കുറച്ച് ഓവറായാലേ എല്ലാരും ശ്രദ്ധിക്കൂ…

 

ആറാം തമ്പുരാൻ സ്റ്റയിലിൽ പ‍റഞ്ഞാൽ അവിടെ അങ്ങിനെ തകർത്തു നടക്കുമ്പോ ഒരു വെളിപാടുണ്ടായീ… എന്താ? പഠിക്കണമെന്ന്… അങ്ങിനെ വീണ്ടും പഠിക്കാനായി കോളേജ് തപ്പി തുടങ്ങി. അപ്പോ എന്നോട് എൻട്രൻസ് എഴുതാനായ് യൂണിവർസ്റ്റികൾ. നാലു കൊല്ലം മുമ്പ് പുത്തകം വച്ച ഈ പ്രവാസിയുടെ കൈയിൽ എന്തുണ്ട്? ജിസ്സിന്റെ‌ (GIS) ആദ്യാക്ഷരങ്ങൾ പഠിപ്പിച്ചു തന്ന ജോർജ്ജ് മാഷേയും അരുൺ മാഷേയും വിചാരിച്ച് ഒരലക്ക്. ആരോ ഫ്ലാറ്റ് എനിക്ക് എൻട്രൻസ് കിട്ടി… ഞാനങ്ങനെ ഇങ്ങ് പൂണെയലും എത്തി.

ഒരു പി‍റന്നാളാഘോഷം

ഉച്ചയൂൺ

ഗണേഷ് സാറിന്റെ ചെലവിൽ ഒരു ചായ കുടി.

ഇവിടെ എങ്ങനെ എന്നു ചോദിച്ചാൽ ഡാൽ എന്ന് ഓമന പേരിട്ട് വിളിക്കുന്ന പരിപ്പ് വെള്ളത്തിന്റെ (പരിപ്പു കറി എന്ന് വേണമെങ്കിൽ പറയാം) കൂടെയുള്ള കുബൂസ് മാറി ചപ്പാത്തി ആയെന്ന് മാത്രം. അല്ലാതെന്ത് പറയാൻ. എന്തൊക്കെ പറഞ്ഞാലും ദോഷം പറയരുത്ത് ഭക്ഷണം മോശം പറയാനില്ല… ജീവിതത്തിൽ ആദ്യമായി ഹോസ്റ്റെൽ വാസം, വീണ്ടും വിദ്യാർത്ഥി കുപ്പായത്തിൽ ഞാൻ നേരിടാൻ പോകുന്നു. എന്താകുമോയെന്തോ. പപ്പു ചേട്ടൻ പറയുന്നപോലെ “പടച്ചോനേ ഇങ്ങൾ കാത്തോളീൻ…” എന്ന് പറഞ്ഞ് അങ്ങട് മുന്നോട്ട്… ബാക്കിയെല്ലാം വരുന്നിടത്ത് വച്ച്…

Advertisements

About ark Arjun

Civil Engineering student, Drawing,Vector Designer,Logos, Amateur photographer, Occasional blogger

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: