RSS Feed

Restart, Life 2.0!

Posted on

It is time for the routine annual update :D. Thought of Starting this with the self troll. I think the adjective in my bio – “Occasional blogger” has also been quite big exaggeration now, since I wrote hardly a post in a year for the past 2-3 years. At least some of you might be wondering what the hell happened to this crazy fellow for writing an english blog leaving the usual style in malayalam. Nothing has happened to the crazy fellow, in fact the crazy fellow has become more crazy. I am opted for english only because am lazy to translate for those who ask me what is written in Malayalam, since I have some non Malayalee readers (at least I expect some ;)). Or else I could have stuck to the Malayalam with all funny filmy dialogues and trolls, which no English can give.

It has been a year for today (25th July 2019, the day I started writing

this blog post. I don’t even know when will I finish. That lazy i am in writing, of course many of you knows) since I started my Pune life – the student life again. I know restarting the student life after four long years gap is not a silly task. But I was ready to accept the risk. I boasted like in the movie “All the risks are just like eating the rusks to me”. But it was never easy for me. The guy who worked for four years, enjoyed and walked through the site like a baison, who controlled almost 800 people, who was earning money, who was the boss for many, who roamed around according to his wish is now a student (supposed to be an obedient) sitting in the classes from morning to evening, listening to the teachers, writing notes… It was hard for me to cope up with, luckily succeeded till now. Sooraj Kenoth you was the only source of energy to me while I was sitting in the class. If “YOU” could sit in the MTech classes in your 30s, why can’t I?

Fortunately or unfortunately, the class was of only 12 people – Small, simple and significant. We were only 11 at the starting, with me being the eldest of all. No wonder in it isn’t it? In the age people find new places and opportunities to (so called) settle down in their life, here this crazy guy is going back to college and restarts the education. No difference in the hostel too in this matter. I experienced the hostel life for the first time in my life this time. Not even once I have thought of staying in a hostel when I ascending and descending almost 126km a day for 4 years daily. It’s not because of homesickness. Anyway that is not the matter here. Coming back to the matter, I became the Shahrukh Khan of Main Hoon Na in the class and the hostel. Two weeks after we had a new entry in the class – Our electrifying Samar Hassan- married, older than me and still coming for studying. Though she was a maveli(the title presented to those who are irregular. Read more on Maveli [here]) to the class, I was happy; I am not the elder now, got a company. “Once a thief is always a thief” is true, there was no change the post for me I was still the baba for my classmates and she became Samar BAI. But the days Samar BHAI came to the class was always fun. The fun persisted not much, she left the course very soon.

Pratik Mahadik the guy who I spoke first had almost the same wavelength of mine. The guy who has the “Rikshawala GPS” inbuilt in his head. Thinking of what is this Rishawala ?

Simply catch a Rishaw of fraud drivers in a new place, he takes you to shows you the entire city for a kilometer journey. Same way he can take you to a place 100 meters aways through a kilometer track. Still researches are going on this whether he intentionally do this or not :P, (even he himself couldn’t figure out that). Dimple Jain Miss innocent of the class (not now) and Pratik was my outing partners for the early days. The most responsible and serious guy in the class(at least we thought like that) – Abhijeet Sharma was given the responsibility to lead the class. He was unanimously chosen as the class representative. Sidharth, another malayalee in the class who doesn’t know how to read or write Malayalam. According to him he was brought up in many parts of India. Kajol, the childish girl in the class was chubby one like my sister. Ayushi our IUC, the typical marati women who always initiates the marati talks in the group and make non maratis like us crazy. Omakr the fitness freak, foodie like me our Pune Guide. Hemant the silent boy, runs away to home soon after the class. Mohit mysterious man in our batch who uses no smartphone and no social media. It requires some determination and guts to live like this in this era of technology. Rahul Jain the Guju business mind is the last of member. I intentionally said his name last because, if I started say about him then I better write a book, such a unique and strange guy is he. But our many thoughts were alike. And that completes the MTech family.

Even if you are not getting bored of reading this boring post, I am getting bored of writing. So will have a second part soon with more Pune stories. For now good bye..


Koorachund Mapping Exercise 2.0

പ്രവാസം കഴിഞ്ഞു, പ്രയാസമല്ല!

Posted on

രണ്ടര കൊല്ലത്തെ പ്രവാസം അവസാനിപ്പിച്ചു. ഒരുപാട് ബന്ധങ്ങളും, അനുഭവങ്ങളും ഒഴിച്ചു നിർത്തിയാൽ സൗദി പ്രവാസം കാര്യമായൊന്നും സമ്മാനിച്ചില്ല. പ്രതീക്ഷകള്‍ ഒന്നുമില്ലാതിരുന്നതിനാലാവണം നിരാശാബോധം ഒട്ടുമില്ല, എന്തൊക്കെയോ നേടി എന്ന തോന്നലും.

പേടിക്കണ്ട ഞാൻ തന്നെ !

പല പല പ്രതികരണങ്ങളായിരുന്നു. എല്ലാവർക്കും ഒരു ചിരിയായിരുന്നു എന്റെ മറുപടി- എനിക്ക് മറുപടിയുണ്ടായിരുന്നെങ്കിലും, മറുപടി അർഹിക്കാത്തവയ്ക്ക് നടുവിരലും! നല്ലോരു ജോലി കളഞ്ഞിട്ട് പോകാൻ നിനക്ക് ഭ്രാന്തുണ്ടോ? ഉണ്ട് ലോകത്തിൽ എനിക്കറിയാവുന്നതിൽ വച്ച് ഏറ്റവും വലിയ ഭ്രാന്തൻ ഞാനാണ്. കല്യാണം കഴിയുന്ന വരെയെങ്കിലും അവിടെ നിന്നൂടെ? കല്യാണം കഴിക്കാൻ ഉദേശിക്കുന്നില്ലെങ്കിലോ? ചെറുപ്രായമല്ലേ ഇപ്പളല്ലേ സമ്പാദിക്കാൻ പറ്റൂ? അതെ ചെറുപ്രായമാണ്, സമ്പാദ്യം മാത്രമാണോ ജീവിതം? അങ്ങനെ നീളുന്നു…

എനിക്ക് എന്റേതായ കാഴ്ചപ്പാടുണ്ട്, ശരികളും, സ്വപ്നങ്ങളുമുണ്ട്. സ്വപ്നങ്ങൾ ഉണ്ടെങ്കിലേ ജീവിതത്തിനു ഒരു രസമുള്ളൂ. എല്ലാ സ്വപ്നങ്ങളേയും എത്തി പിടിക്കാൻ ചിലപ്പൊ സാധിച്ചെന്നു വരില്ല. പക്ഷെ പരിശ്രമിച്ചിട്ട് കിട്ടിയിലെങ്കിൽ നിരാശയുണ്ടാവില്ല. എന്നാൽ ആ വഴിക്ക് പോകാതിരുന്നാൽ ജീവിതകാലം മുഴുവനും അതൊരു നിരാശയുടെ ഒണങ്ങാ മുറിവായി ഉള്ളിൽ ഉണ്ടാക്കും. അതു കൊണ്ട് പൃഥ്വി പറഞ്ഞ പോലെ പൊരുതി തോറ്റാൽ അങ്ങ് പോട്ടേന്ന് വെക്കും, പക്ഷേ പൊരുതാവുന്നതിന്റെ അങ്ങേയറ്റം വരെ ഞാൻ പൊരുതും.

പ്രവാസിയുടെ കുപ്പായം അഴിച്ചുവെച്ചാൽ ഇനിയെന്ത് എന്നായി. അവസാനം വീണ്ടും വിദ്യാർത്ഥിയുടെ വേഷം സ്വീകരിച്ചു. പല പുറം രാജ്യങ്ങളില്‍ തൊഴിൽ പരിചയമില്ലാതെ ഒരാൾക്ക് മാസ്റ്റേർസ് ചെയ്യാൻ പറ്റില്ല. ആ നിലയ്ക്ക് ഞാൻ കറക്റ്റാണ്. അങ്ങനെ നാലു വർഷത്തെ ഇടവേളയ്ക്കു ശേഷം വീണ്ടും വിദ്യാർത്ഥി ജീവിതം! പറയുമ്പോളും കേക്കുമ്പോളും നല്ല രസം. ഒപ്പിടാൻ മാത്രം പേനെയെടുത്തിരുന്ന ഞാനാണ് ക്ലാസ്സിലിരുന്ന് പഠിച്ച് പരീക്ഷ എഴുതേണ്ടത്. പണിക്കാരെ അനുസരിപ്പിച്ച് നടന്ന ഞാൻ ഇനി ടീച്ചർമാരേ അനുസരിച്ച് നടക്കണം… അങ്ങനെ വെല്ലുവിളികൾ അനവധി. പക്ഷേ വിടില്ല ഞാൻ…

ഇനി കുറച്ച് സൗദി വിശേഷമാവാല്ലേ? പട്ടാളക്കാർക്കും ഗൾഫുകാർക്കും ഉള്ള അവകാശമാണല്ലോ ബഡായി പറച്ചിൽ. പുതിയ ഭാഷയിൽ പ‍റഞ്ഞാൽ തള്ള്. ഞാനായിട്ട് ആ കീഴ്‌വഴക്കം തെറ്റിക്കുന്നില്ല. ലീവ് കഴിഞ്ഞു പോയത് യമൻ ബോർഡറിൽ ചെങ്കടൽ തീരത്തെ ജിസാൻ പട്ടണത്തിലേക്കണെന്നുമൊക്കെ കഴിഞ്ഞ ബ്ലോഗിൽ പറഞ്ഞല്ലോ. വൈകാതെ തന്നെ അവിടെ നമ്മൾ വലിയ ഒരു ടീം തന്നെ സെറ്റാക്കിയില്ലേ… എന്നിട്ട് കപ്പിത്താനായിട്ട് നമ്മടെ ഗണപതിയണ്ണനെയങ്ങ് ഇരുത്തി (അണ്ണാ ഇതു കാണുമ്പോ വിളിച്ച് തെറി പറയരുത്ത്,  ഒരു ഓളത്തിലങ്ങ് വന്നതാണ്. നിന്റെ ഓളം ഞാൻ ശരിയാക്കി തരുന്നുണ്ട് എന്നാവും അണ്ണന്റെ മനസ്സിൽ. അല്ലേ അണ്ണാ???).


ഫോൺ മുകളിലേക്ക് എറിഞ്ഞ് റേഞ്ച് പിടിക്കുന്ന പരമ്പരാഗത രീതിയാണ് അവിടെ ജിസാനിൽ. സൗദിക്കായ എന്നു ഞങ്ങൾ പറയുന്ന പേരറിയാത്ത ഒരു കായ (നമ്മടെ ചുരയ്ക്ക പോലെ ഉണ്ടാവും) ഇവിടെ ഫ്രീയായി ക്യാമ്പുകാർക്ക് കിട്ടുന്നതുകൊണ്ട് മിക്കവാറും അതിന്റെ കറിയാണ്. വാസു അണ്ണൻ പറയുന്നതു പോലെ കടൽ വെള്ളത്തിൽ ഇട്ട് പുഴുങ്ങിയെടുക്കും, അതാവുമ്പൊ ഉപ്പ് വേണ്ടല്ലോ… ഈ രണ്ട് പ്രശ്നങ്ങളും മാറ്റി നിർത്തിയാൽ ജിസാൻ അടിപൊളിയായിരുന്നു, അല്ല ഞങ്ങൾ അടിപൊളിയാക്കി. ഒന്നു ചീഞ്ഞാലേ മറ്റേത്തിനു വളമാകൂ എന്നു പറഞ്ഞപോലെ നല്ല ഭക്ഷണം “കിട്ടുന്നതിനാൽ” സ്വയം പാചകം പഠിച്ചു. നാവിലെ രുചി കൈയിലെ പാങ്ങായപ്പോൾ മോശമില്ലാത്ത ഒരു പാചകകാരനുമായി. എന്തൊക്കെ ഉണ്ടാക്കിയാലും ബെന്നിയാശാന്റെ കറിയില്ലാതെ ഉച്ചക്ക് ചോറ് ഇറങ്ങാൻ പാടാ… ശീലമായിപോയി. ഉച്ചയൂണ് ഒരു രസിക്കൻ കലാപരിപാടിയാക്കി മാറ്റിയത് കണ്ണാപ്പിയും, പൊടിയണ്ണനും, വാസ്സു അണ്ണനും, ജോണി ചേട്ടനുമാനും, പിള്ള ചേട്ടനുമൊക്കെയാണ്.

നാൽവർ സംഘം

അങ്ങനെയിരിക്കെ പുതുതായി മൂന്നു നാലു പേരുകൂടി സൈറ്റിലേക്ക് വന്ന് രംഗം കൊഴുപ്പിച്ചു. സനിതും വിശാഖും  നമ്മടെ ടീമിലോട്ടങ്ങ് ചേർന്നു. വിശാഖിനെ പറ്റി പഞ്ഞാൽ ഒന്നര മീറ്ററേ ഉള്ളൂ എങ്കിലും നിങ്ങളൊരു ഒന്നൊന്നര ഐറ്റമാണണ്ണാ! നമിച്ചു! കുതിരയ്ക്ക് കൊമ്പ് കൊടുക്കാത്ത പോലെയാ ഇയാക്ക് പൊക്കം കൊടുക്കാഞ്ഞേ എന്ന് പലപ്പോളും തോന്നിയിട്ടുണ്ട്. അമ്മാതിരി ഐറ്റാമാണ് അത്. ആ പൊക്കമില്ലായിമ തന്റെ കഴിവാക്കി മാറ്റും അങ്ങേര്. സുഭാഷ് സാറ് ഒരിക്ക പറഞ്ഞത് ഓർമ്മ വരുന്നു “അവൻ എത്ര തോറ്റ് നിക്കാണേലും, ആരൊക്കെ തോറ്റുന്നു പറഞ്ഞാലും അവൻ തോറ്റെന്നു സമ്മതിച്ചു തരില്ലാ!” സനിത്താണെങ്കിൽ പണിക്കാരു പറയുന്ന പോലെ ഒരു പാവം “പത്തലാവാലാ…” പക്ഷെ അത്ര പവമൊന്നുമല്ലാന്ന് വഴിയേ പിടികിട്ടി ;). ചെക്കനും ഉഷാറാ…

ചില കാര്യങ്ങൾ കണുമ്പോ ചിലരെ ഓർമ്മ വരും. ഇപ്പളും മുണ്ടുടുത്താൽ പൊന്നൂസ്സിനെ ഓർമ വരും. എന്താന്നു ചോദിക്കണ്ടാ… കാര്യം അവനു മനസ്സിലായി, സഭ്യതയുടെ കാവൽക്കാരനായി സെന്സർ ബോർഡ് ഉള്ളപ്പോൾ ഞാനതു പറയുന്നില്ല 😛 . മിക്സർ ട്രക്ക് കാണുമ്പോ പൗലോസ്സച്ചായനേയും, പൊറോട്ട കാണുമ്പോ ജോയ്സ്സിനേയും, ആബുലൻസ് കാണുമ്പോ തിന്നാൻ മാത്രം ജീവിക്കുന്ന കുഞ്ഞുപുള്ളാരുടെ മനസ്സുള്ള പ്രാഞ്ചിയെന്ന “വയറ്റുഭാഗ്യത്തേയും”, “കരിങ്കണ്ണാ നോക്കല്ലേ” എന്ന് വീടിന്റെ മുന്നിലൊക്കെ എഴുതി വച്ചേക്കണത് കണ്ടാൽ കണ്ണാപ്പിയേയും അങ്ങിനെ ലിസ്റ്റി നീളുന്നു… എടുത്തു പറയേണ്ടത്ത് കണ്ണാപ്പിയുടെ നാക്കു തന്നെയാണ്… എന്റെ പൊന്നോ… ഞാനൊന്നും പറയുന്നില്ല (പിന്നെ എനിക്കിട്ടാവും). നാക്കുകൊണ്ട് ബോട്ട് വരെ മറിച്ചിട്ട പാർട്ടിയാണ്. ലിജിൻ ഭായും, അജിത്തും, ഉടായിപ്പിന്റെ ഉസ്താത് വിനായകനും (അവനെ പറ്റി പറഞ്ഞാൻ നോവൽ എഴുത്തേണ്ടി വരും), പേടി കണ്ട്പിടിച്ച കുഞ്ഞുവിശാഖും, കാർത്തിയും, ഗോവിന്ദും ഒക്കെകൂടി നല്ല ബഹളം തന്നെയായിരുന്നു. പിന്നെ ഞാൻ സൗദിയിൽ കാൽ വച്ചപ്പോ മുതൽ എന്നെ വിടാതെ പിന്തുടരുന്ന കുരിശ് ‘ഇടിയൻ’ ബിച്ചു. ലാലേട്ടൻ പറഞ്ഞപോലെ “വേറവർ യൂ ഗോ അയാം  ദേർ” അതാണ് അവസ്ഥ. ചിലപ്പോ തോന്നും അവനൊരു പാവമാണെന്ന്, ചിലപ്പൊ തോന്നും അവനു രണ്ട് പിരി ഇളകിയിട്ടുണ്ടോന്ന്, ചിലപ്പൊ തോന്നും അവനൊരു ബുജിയാണെന്ന്. ശരിക്കും നീയാരാ മുത്തേ? പിന്നെ ഞങ്ങളെ ഒക്കെ ചീത്ത വിളിച്ച് ഓളം കൂട്ടാൻ ഞങ്ങടെ സ്വന്തം ബിനു അണ്ണനും. കൺസ്ട്രക്ഷൻ മാനേജർ സുഭാഷ് സാറും, പ്ലാനിങ് മാനേജർ ഗണേഷ് സാറും, സൈറ്റ് മാനേജർ കാരി സാറും, സെൽവണ്ണനും ഒക്കെ നല്ല സപ്പോർട്ട് ആയിരുന്നു. കഴിഞ്ഞ ബോഗിൽ പേരില്ലാഞ്ഞിട്ട് എന്തോ റേഷൻ കാർഡിൽ പേരു ചേർക്കാത്തതു പോലെ പരാതി പറഞ്ഞ ചിലരുള്ളത്തിനാൽ എന്നാവരുടെം പേരു പറയാൻ ഇക്കുറി ശ്രദ്ധിച്ചു. എല്ലാരും ആയെന്നു തോന്നുന്നു.

മതിയാക്കി പോകുകയാണ് എന്ന് പ‍റഞ്ഞപ്പോ എല്ലർക്കം നല്ല വിഷമം ആയിരുന്നു. എനിക്കും ആ ഒരു സെറ്റപ്പിൽ നിന്നും വരാൻ ചെറിയ സങ്കടം ഉണ്ടാരുന്നു. ഒരു കുടുബമായിരുന്നു അത്. പ‍ണിക്കർക്കാണെങ്കിലും, സൂപ്പർവൈസർമാർക്കാ‍ണെങ്കിലും ഇതു തന്നെയായിരുന്നു പ്രതികരണം. എന്തോ ഇഷ്ടമാണ് എന്നെ എല്ലാവർക്കും! കുറച്ചു ഓവറായോന്നല്ലേ? കുറച്ച് ഓവറായാലേ എല്ലാരും ശ്രദ്ധിക്കൂ…


ആറാം തമ്പുരാൻ സ്റ്റയിലിൽ പ‍റഞ്ഞാൽ അവിടെ അങ്ങിനെ തകർത്തു നടക്കുമ്പോ ഒരു വെളിപാടുണ്ടായീ… എന്താ? പഠിക്കണമെന്ന്… അങ്ങിനെ വീണ്ടും പഠിക്കാനായി കോളേജ് തപ്പി തുടങ്ങി. അപ്പോ എന്നോട് എൻട്രൻസ് എഴുതാനായ് യൂണിവർസ്റ്റികൾ. നാലു കൊല്ലം മുമ്പ് പുത്തകം വച്ച ഈ പ്രവാസിയുടെ കൈയിൽ എന്തുണ്ട്? ജിസ്സിന്റെ‌ (GIS) ആദ്യാക്ഷരങ്ങൾ പഠിപ്പിച്ചു തന്ന ജോർജ്ജ് മാഷേയും അരുൺ മാഷേയും വിചാരിച്ച് ഒരലക്ക്. ആരോ ഫ്ലാറ്റ് എനിക്ക് എൻട്രൻസ് കിട്ടി… ഞാനങ്ങനെ ഇങ്ങ് പൂണെയലും എത്തി.

ഒരു പി‍റന്നാളാഘോഷം


ഗണേഷ് സാറിന്റെ ചെലവിൽ ഒരു ചായ കുടി.

ഇവിടെ എങ്ങനെ എന്നു ചോദിച്ചാൽ ഡാൽ എന്ന് ഓമന പേരിട്ട് വിളിക്കുന്ന പരിപ്പ് വെള്ളത്തിന്റെ (പരിപ്പു കറി എന്ന് വേണമെങ്കിൽ പറയാം) കൂടെയുള്ള കുബൂസ് മാറി ചപ്പാത്തി ആയെന്ന് മാത്രം. അല്ലാതെന്ത് പറയാൻ. എന്തൊക്കെ പറഞ്ഞാലും ദോഷം പറയരുത്ത് ഭക്ഷണം മോശം പറയാനില്ല… ജീവിതത്തിൽ ആദ്യമായി ഹോസ്റ്റെൽ വാസം, വീണ്ടും വിദ്യാർത്ഥി കുപ്പായത്തിൽ ഞാൻ നേരിടാൻ പോകുന്നു. എന്താകുമോയെന്തോ. പപ്പു ചേട്ടൻ പറയുന്നപോലെ “പടച്ചോനേ ഇങ്ങൾ കാത്തോളീൻ…” എന്ന് പറഞ്ഞ് അങ്ങട് മുന്നോട്ട്… ബാക്കിയെല്ലാം വരുന്നിടത്ത് വച്ച്…

രണ്ട് കൊല്ലം | 2 years

രണ്ട് കൊല്ലം തികഞ്ഞു! ഈ രണ്ട് കൊല്ലത്തിൽ എന്തു സംഭവിച്ചു? മോഡി നോട്ടു നിരോധിച്ചു എന്നു ആദ്യം പറയുന്നവരാണ് നമ്മളിൽ ഏറിയ ശതമാനവും അല്ലേ? ഒരു തരത്തിൽ നോട്ടു നിരോധനം പോലെ ജീവിത്തിൽ ബാധിച്ച ഒരു പ്രശ്നം ഈ കഴിഞ്ഞൊരു കൊല്ലം ഉണ്ടായിട്ടില്ലെന്നു തന്നെ പറയാം. ഇവിടെ സൗദിയിൽ ആണല്ലോ എന്നു കരുത്തി സന്തോഷിച്ച ഏക സന്ദ്ർഭം അതായിരുന്നു. പറഞ്ഞു വന്നത്ത് നോട്ടു നിരോധനത്തെ പറ്റിയൊന്നുമല്ല 2017 കഴിഞ്ഞത്തോടെ ഞാൻ സൗദിയിലെ പ്രവാസ ജീവിതം രണ്ട് കൊല്ലം പൂർത്തിയാക്കിയിരിക്കുന്നു.

പ്രവാസ ജീവിതം എനിക്ക് പ്രയാസ ജീവിതം ആയോന്നു ചോദിച്ചാൽ ഒരു മറുച്ചോദ്യം ചോദിക്കേണ്ടി വരും “സ്വർണ്ണകൂട്ടിലെ കിളിക്ക് ജീവിത്തിൽ പ്രയാസം വല്ലതുമുണ്ടോ?” ഇതിനു നിങ്ങളുടെ മറുപടി എന്റെ കാര്യത്തിലും ഭാതകമാണ്. ഓരോരുത്തരുടെ ചിന്താഗതിക്കനുസരിച്ച് തീരുമാനം എടുക്കാം. അഭിപ്രായ സ്വാതന്ത്ര്യവും ആവിഷ്കാര സ്വാതന്ത്ര്യവും വിലക്കുന്ന നാട്ടിൽ നമ്മൾ എന്തൊക്കെ തിന്നണം എന്തൊക്കെ പറയണം എന്നു അയൽക്കാരൻ പറയുന്ന നാട്ടിൽ ഞാൻ എന്തിനു വ്യത്യസ്തനാവണം? എന്റെ കാര്യവും നിങ്ങൾക്ക് തീരുമാനിക്കാം.

ഇതിലെ പല വരികളും ഒരു കൊല്ലം മുന്നേ എഴുത്താൻ തുടങ്ങിയ ബ്ലോഗിന്റെ വരികളാണ്. സൗദി ജീവിതം മതിയാക്കാന്‍ തീരുമാനിച്ചപ്പോൾ എഴുതി തുടങ്ങിയ പോസ്റ്റ് ആ തീരുമാനം പോലെ തന്നെ നീട്ടി വച്ചു. കാരണങ്ങൾ പലതാണ്. ചിലതെങ്കിലും ഇവിടെ പരാമർശിക്കപ്പെട്ടേക്കാം. എഴുത്ത്‌ തുടങ്ങുമ്പോൾ പറയണം എന്നു തീരുമാനിച്ച പലതും എഴുതാൻ പറ്റിയെന്നു വരില്ല അതാണ് അങ്ങിനെ പറഞ്ഞത്. വന്നയുടനെ എഴുതിയ ബ്ലോഗിൽ പറഞ്ഞപോലെ മനസ്സ് ബ്ലാങ്കായി ഇവിടെ വന്ന ഞാൻ ഇപ്പോൾ ഇതു എഴുത്തുമ്പോൾ ഒരന്നുമാത്രമേ ഉള്ളൂ – ഇവിടെ നിർത്തണം! കാരണം ചോദിക്കണ്ട, പറയുന്നില്ല. തിന്നിട്ട് എല്ലിന്റെ ഇടയിൽ കേറിട്ട് എന്ന് പറയുന്നവരും, അഹങ്കാരം എന്നു പറയുന്നവരുമായിരിക്കും കേൾക്കുന്നവരിൽ കൂടുതലും. ആദ്യം ഇങ്ങനൊക്കെയാണ് പിന്നെ ശരിയാവും എന്നു പറയുന്നവരും കാണും ആ ആൾകൂട്ടത്തിൽ. ആൾക്കൂട്ടത്തിൽ ഒറ്റപെടും എന്നു അറിഞ്ഞിട്ട് തന്നെയാണ് ഞാൻ ഈ തീരുമാനത്തിൽ എത്തുന്നത്. എതിരെ നിൽക്കുന്ന ആൾകൂട്ടത്തോട് ഒന്നേ പറയാനുള്ളൂ കാശുമാത്രമല്ല ജീവിതം! ചോദ്യങ്ങൾ ഇനിയും ഉയർന്നേക്കാം. നീ മത്രമാണോ അവിടെ ഉള്ളത്? നിന്റെ കൂടെ ഉള്ളവരും നിന്നെ പോലെ‌ തന്നെയല്ലേ? അങ്ങനെ അന്തമില്ലാത്ത ചോദ്യ ശരങ്ങൾക്ക് എന്റെ വിനീതമായ കൂപ്പുകൈ (കപട മാന്യതയും സെൻസർ ബോർഡും ഇല്ലെങ്കിൽ നടുവിരൽ ഉയർത്താമായിരുന്നു! ക്ഷമിക്കണം ഞാൻ മാന്യതയുടെ പുറന്തോൽ ഇട്ടിപോയി!)

ഇത്രയും വൃത്തികെട്ട ഒരു രാജ്യം ഞാനിതുവരെ കണ്ടിട്ടില്ല എന്നു പറഞ്ഞാൽ നീയാരടാ സഞ്ചാരം ജോർജ് കുളങ്ങരെയോ ഇത്രയൊക്കെ രാജ്യങ്ങൾ കണ്ട പോലെ അഭിപ്രായം പറയാൻ എന്നു ചോദിച്ചാൽ ഇളിച്ചോണ്ട് നിൽക്കാനേ പറ്റൂ. അതുകൊണ്ട് ചെറിയ തിരുത്തൽ ഈ വൃത്തികെട്ട രാജ്യം എനിക്കിഷ്ടമായില്ല. വ്യക്തി സ്വാതന്ത്ര്യത്തിനു സെക്കുലരിസത്തിനും ഇത്രയധികം പ്രാധാന്യം നൽകുന്ന ജനാധിപത്യ കേരളത്തിൽ (ഇന്നത്തെ സാഹജര്യത്തിൽ ഇന്ത്യ എന്ന് ഉപയോഗിച്ചാൽ യോജിക്കുമെന്ന് തോന്നിയില്ല) നിന്നു വന്നൊരാൾക്ക് അതും എന്നെപ്പോലൊരു കമ്മ്യൂണിസ്റ്റിനു ഉൾക്കൊള്ളാ പറ്റിന്നില്ല ഇവിടത്തെ പല രീതികളും, അല്ല മിക്ക രീതികളും. മതഭ്രാന്തുൻ അലസതയും വെളിവില്ലായിമയും കൂടപിറപ്പായ ജനതയും, രാജ്യ തീരുമാനങ്ങൽ അടിച്ചേൽപ്പിക്കുന്ന ഭരണകൂടവും! എണ്ണയ്ക്ക് വെള്ളത്തിനേക്കാൾ വില കുറവുള്ള രാജ്യം! സ്വന്തം വിശ്വാസങ്ങൾ മറ്റുള്ളവന്റെ സ്വാതന്ത്ര്യതിൻമേലുള്ള കടന്നു കയറ്റമാവരുതെന്ന് ഇവർക്കൊക്കെ എന്ന് മനസ്സിലാവുമോ എന്തോ! 5 നേരം സല (നിസ്കാരം) ഉണ്ട്, നല്ലത്‌ ചെയ്യ്തോളൂ, പക്ഷെ ബാങ്ക്, പെട്രൊൾ പമ്പ്, എന്നു വേണ്ട ആശുപത്രി ഉൾപ്പെടെ എല്ലാ സ്ഥാപനങ്ങളും ഈ സമയത്ത് അടച്ചിടണം എന്നു പറയുന്നതിനെ ന്യായമാണ് എനിക്ക് മനസ്സിലാവാത്തത്. പറയാൻ തുടങ്ങിയാൽ പിന്നെ നിർത്താൻ പറ്റില്ല അത്രയുണ്ട് സൗദിയുടെ മാഹാത്മ്യം!

രണ്ടു കൊല്ലത്തിൽ 3 സൈറ്റിൽ ജോലി ചെയ്തും. ആദ്യം തന്നെ ചെന്നുപെട്ടത് ഒരു പാക്കിസ്ഥാനി മാനേജറുടെ അടുത്താണ്. പാക്കിസ്ഥാനിയാണ് എന്നറിഞ്ഞതും എന്റെ കാര്യത്തിൽ എല്ലാറ്റിനും തീരുമാനമായി എന്നുറപ്പിച്ചു. മുൻവിധി പിന്നേയും തെറ്റിച്ചു കൊണ്ടാണ് സഫീർ സാർ അത്ഭുതപ്പെടുത്തിയത്. ഇന്നും അദ്ദേഹത്തെ പോലെ എന്നെ ജോലിയിൽ സ്വാധീനിച്ച ഒരാളില്ല. ഒരു മേലുദ്ദ്യോഗസ്ഥൻ എങ്ങനെയാവണം എന്ന് എനിക്ക് കാണിച്ചു തന്നത് പുള്ളിയാണ്. “ഞാൻ നിന്നെ ചീത്ത‌പറയും, പക്ഷേ നിന്നെ ഞാൻ മറ്റുള്ളവരുടെ ചീത്ത കേൾക്കാൻ ഇടയുണ്ടാക്കില്ല”. നമ്മുടെ തെറ്റുകൾക്ക് അദ്ദേഹം എല്ലാവരുടേയും ചീത്ത കേൾക്കും. നമ്മൾക്ക് അത് തരുന്നൊരു ശക്തി ചെറുതല്ല. ഇന്നും ഞാൻ ആ രീതിക്കണ് മുന്നോട്ട് പൊകുന്നത്. എന്റെ കീഴിലുള്ളവരോട് ഇടപഴകുന്നതും. പക്ഷേ അടുത്ത് സൈറ്റിൽ പോയപ്പൊ ഈ രീതിക്ക് പോയപ്പൊ ഞാൻ അവിടെ മോശകാരനായി. പിന്നിൽ നിന്നും കുറ്റിയിട്ട് നമ്മുടെ മേലെ ചട്ടി കയറി പോകുന്നവർക്കുള്ളത്താണീ ലോകം എന്ന് എനിക്ക് മനസ്സിലാക്കി തന്ന അവിടുത്തെ മാനേജർമാർക്ക് നമോവാകം! എന്റെ ഈ രീതിയിൽ നിന്നും മാറ്റാൻ ഞാൻ തയ്യാറാവാത്തനിന്റെ ഒരുപാട് ദൂഷ്യ വശങ്ങൾ എനിക്ക് ഒട്ടനവതി നേരിടേണ്ടി വന്നെങ്കിലും ഞാൻ ഉറച്ച് വിശ്വസിച്ചു – ഇതാണ് ശരി. അല്ലെങ്കിൽ ഇതാണ് എന്റെ ശരി. എനിക്ക് ശരിയെന്നു തോന്നുന്നത് മാത്രമേ ഞാൻ ചെയ്തിട്ടുള്ളൂ, ചെയ്യുകയുമുള്ളൂ.

ഒരു കൊല്ലം തികയാൻ നാലു ദിവസം ബാക്കിയുള്ളപ്പൊ മൂന്നു മാസം കഴിഞ്ഞ് ഞാൻ തുടരാൻ താല്പര്യമില്ലെന്നു പറഞ്ഞ് പേപ്പറിട്ടു. പേപ്പർ എന്റെ കൺസ്ട്രക്ഷൻ മാനേജർടെ മുന്നിൽ ഒപ്പിനായി ചെന്നതിനു ശേഷം പുള്ളി ഒന്നൊതുങ്ങി. അങ്ങേർക്ക് എന്തോ കുറ്റബോധമുള്ള പോലെയായി പിന്നെ എന്നോട് പെരുമാറ്റം. മൂത്ത മാനേജർക്ക് പിന്നെ അപ്പളും അങ്ങേരുടെ സ്ഥായീഭാവം – പുച്ഛം! എല്ലാവരും ഒപ്പിട്ട് പേപ്പർ ഹെഡാപ്പീസ്സിൽ എത്തിയപ്പൊ അവടത്തെ ജനറൽ മാനേജർ എന്നെ കാണാൻ സൈറ്റിൽ വന്നു. കാര്യം തിരക്കികൊണ്ട്. ഒരു വർഷം ആകുമ്പോളേക്കും പോകാൻ എന്താ കാരണം എന്നൊക്കെ ചോദിച്ചു. എന്റെ കാര്യങ്ങൾ എല്ലാം പറഞ്ഞു.


പുള്ളിയുടെ പെരുമറ്റവും, പുള്ളിയോടുള്ള ബഹുമാനവും, മോഡിയുടെ നോട്ടു നിരോധിത ഇന്ത്യൻ സാംഭത്‌വ്യവസ്തയും എന്നെ വീണ്ടും സൗദിയിൽ നിർത്തി.

രണ്ടരമാസത്തെ “സ്പെഷ്യൽ” ലീവിനു ശേഷം ജൂണിൽ ലോകത്തിലെ ഏക എനർജി സീറോ വിമാനത്താവളത്തിൽ നിന്ന് ലോകത്തിലെ ഏറ്റവും വലിയ വിമാനത്താവളത്തിൽ ഇറങ്ങി. പിന്നീട് അവിടെ നിന്ന് ചെങ്കടൽ തീരതെ പുതിയ സൈറ്റിലേക്ക്! യെമൻ അതിർത്തിയിലെ “ജിസാൻ”. ജിസാൻ ഇക്കണോമിക് സിറ്റി എന്ന പേരിൽ ഒരു വൻ പ്രോജക്റ്റ്, പേരു പോലെതന്നെ ഒരു നഗരം തന്നെ ഉണ്ടാക്കിയെടുക്കുന്ന യമ്മണ്ടൻ ഐറ്റത്തിന്റെ ആദ്യപടിയായി റിഫൈനറിയും അനുബന്ധ സുനാപ്പീസ്സും. വിരസമായി‌ തുടങ്ങിയ ജോലി പിന്നെ പിന്നെ അങ്ങ് രസമായി തുടങ്ങി. ശാപ്പാടും മുറിയും മൊബൈൽ റേഞ്ചും‌ ഒഴിവാക്കിയാൽ ജിസാൻ ജുബൈലിനെകാളും (പഴയ സ്ഥലം) ഉഗ്രൻ. പുതിയ മാനേജർ സുഭാഷ് സാർ നല്ല സപ്പോർട്ടാണ് തന്നത്. ബെന്നിയെന്ന സുരേഷേട്ടനും കണ്ണാപ്പിയെന്ന ജിനേശേട്ടനും ജോണിച്ചനും എല്ലാരുമായി നല്ലോരു ടീമുണ്ടാക്കി. നല്ല രസകരമായ പണി മുന്നോട്ട് പോയി. ഫിലിപ്പീനി സൈറ്റ് മാനേജറുടെ കോമടികളും ആക്ഷനുകളും നല്ല രസം കൂട്ടി. പ്ലാനിങ് മാനേജർ ഗണേശിന്റെ കൂടെ ആയിരുന്നു മിക്ക വെള്ളിയാഴ്ചകളിലും ശാപ്പടും കറക്കവുമൊക്കെ. ഒരുപാട് സംഭവബഹുലമായ ആറ് മാസം കടന്ന് പോയി. പലരും നിർത്തി പോയി, ചിലർ ലീവിനു പോയി വന്നു പലതും പണിതു തീർത്തു, ഇതിനിടയിൽ എനിക്ക് സറ്റിന്റെ ഓവറോൾ ചാർജ്ജും കിട്ടി. വെള്ളിമൂങ്ങയിൽ പറഞ്ഞപോലെ പതവികൾ ഇങ്ങനെ വന്നുകൊണ്ടേയിരിക്കും… കാര്യമൊന്നുമില്ല! പണികൂടിയതല്ലാതെ വേറെന്ത്! മുന്നൂറ്റമ്പതിൽ പരം മണിക്കൂർ ജോലിചെയ്ത തുടർച്ചയായ മാസങ്ങളായിരുന്നു പിന്നീടങ്ങോട്ട്! ബെന്നി ചേട്ടൻ, പുതിയ സുഹൃത്തുക്കൾ- ലിജിൻ, വിനായക്, വിശാഖ്, സനിത്, പഴയ സുഹൃത്തും റൂമേറ്റുമായ ബിച്ചു തുടങ്ങിയവരൊക്കെ വിരസത കുറച്ചുവെങ്കിലും എന്തൊക്കെയോ എവിടൊക്കെയോ എനിക്ക് നഷ്ടപ്പെടുന്നുണ്ടായിരുന്നു.

ഇങ്ങനെയൊക്കെ ആണേലും എനിക്ക് എന്നെ നഷ്ടമായി കൊണ്ടിരിക്കുകയാണ് സൗദിയിലെ ഓരോ ദിവസവും. സാമാന്യം നല്ല‌ രീതിക്ക് തുടങ്ങിയ ബ്ലോഗ് പോസ്റ്റ് ഇത്രയധികം വിരസമായി അവസാനിച്ചതും അതെ കാരണത്താലാണ്.

Environment Day – AnB

Posted on

സത്യം മാത്രം!

Wannacry ! A ‘n’ B

Posted on

ഒരു ഇടവേളയ്ക്ക് ശേഷം അഭിയും ബാലുവും 🙂 വരയ്ക്കാതെ വരയ്ക്കാതെ കൈവഴക്കം നഷ്ടമായി തുടങ്ങി. വളരെ കഷ്ടപെട്ടാണ് തീർത്തത്. മുഖങ്ങൾ ശരിയാവാത്തതിൽ അഭിയും ബാലുവും ക്ഷമിക്കുമെന്ന് വിശ്വസ്സിക്കുന്നു.

The Shadow

My best friend, my sister wrote something and showed me yesterday. Reading those lines I was came across a numerous emotions, which i cannot express in words. Those lines where about me and she gave it to myself asking my option and for corrections. It touched me emotionally. I just gave some visual form for her emotions

Proud to be your brother dear here is a gift to you dear…