RSS Feed

പ്രവാസം കഴിഞ്ഞു, പ്രയാസമല്ല!

Posted on

രണ്ടര കൊല്ലത്തെ പ്രവാസം അവസാനിപ്പിച്ചു. ഒരുപാട് ബന്ധങ്ങളും, അനുഭവങ്ങളും ഒഴിച്ചു നിർത്തിയാൽ സൗദി പ്രവാസം കാര്യമായൊന്നും സമ്മാനിച്ചില്ല. പ്രതീക്ഷകള്‍ ഒന്നുമില്ലാതിരുന്നതിനാലാവണം നിരാശാബോധം ഒട്ടുമില്ല, എന്തൊക്കെയോ നേടി എന്ന തോന്നലും.

പേടിക്കണ്ട ഞാൻ തന്നെ !

പല പല പ്രതികരണങ്ങളായിരുന്നു. എല്ലാവർക്കും ഒരു ചിരിയായിരുന്നു എന്റെ മറുപടി- എനിക്ക് മറുപടിയുണ്ടായിരുന്നെങ്കിലും, മറുപടി അർഹിക്കാത്തവയ്ക്ക് നടുവിരലും! നല്ലോരു ജോലി കളഞ്ഞിട്ട് പോകാൻ നിനക്ക് ഭ്രാന്തുണ്ടോ? ഉണ്ട് ലോകത്തിൽ എനിക്കറിയാവുന്നതിൽ വച്ച് ഏറ്റവും വലിയ ഭ്രാന്തൻ ഞാനാണ്. കല്യാണം കഴിയുന്ന വരെയെങ്കിലും അവിടെ നിന്നൂടെ? കല്യാണം കഴിക്കാൻ ഉദേശിക്കുന്നില്ലെങ്കിലോ? ചെറുപ്രായമല്ലേ ഇപ്പളല്ലേ സമ്പാദിക്കാൻ പറ്റൂ? അതെ ചെറുപ്രായമാണ്, സമ്പാദ്യം മാത്രമാണോ ജീവിതം? അങ്ങനെ നീളുന്നു…

എനിക്ക് എന്റേതായ കാഴ്ചപ്പാടുണ്ട്, ശരികളും, സ്വപ്നങ്ങളുമുണ്ട്. സ്വപ്നങ്ങൾ ഉണ്ടെങ്കിലേ ജീവിതത്തിനു ഒരു രസമുള്ളൂ. എല്ലാ സ്വപ്നങ്ങളേയും എത്തി പിടിക്കാൻ ചിലപ്പൊ സാധിച്ചെന്നു വരില്ല. പക്ഷെ പരിശ്രമിച്ചിട്ട് കിട്ടിയിലെങ്കിൽ നിരാശയുണ്ടാവില്ല. എന്നാൽ ആ വഴിക്ക് പോകാതിരുന്നാൽ ജീവിതകാലം മുഴുവനും അതൊരു നിരാശയുടെ ഒണങ്ങാ മുറിവായി ഉള്ളിൽ ഉണ്ടാക്കും. അതു കൊണ്ട് പൃഥ്വി പറഞ്ഞ പോലെ പൊരുതി തോറ്റാൽ അങ്ങ് പോട്ടേന്ന് വെക്കും, പക്ഷേ പൊരുതാവുന്നതിന്റെ അങ്ങേയറ്റം വരെ ഞാൻ പൊരുതും.

പ്രവാസിയുടെ കുപ്പായം അഴിച്ചുവെച്ചാൽ ഇനിയെന്ത് എന്നായി. അവസാനം വീണ്ടും വിദ്യാർത്ഥിയുടെ വേഷം സ്വീകരിച്ചു. പല പുറം രാജ്യങ്ങളില്‍ തൊഴിൽ പരിചയമില്ലാതെ ഒരാൾക്ക് മാസ്റ്റേർസ് ചെയ്യാൻ പറ്റില്ല. ആ നിലയ്ക്ക് ഞാൻ കറക്റ്റാണ്. അങ്ങനെ നാലു വർഷത്തെ ഇടവേളയ്ക്കു ശേഷം വീണ്ടും വിദ്യാർത്ഥി ജീവിതം! പറയുമ്പോളും കേക്കുമ്പോളും നല്ല രസം. ഒപ്പിടാൻ മാത്രം പേനെയെടുത്തിരുന്ന ഞാനാണ് ക്ലാസ്സിലിരുന്ന് പഠിച്ച് പരീക്ഷ എഴുതേണ്ടത്. പണിക്കാരെ അനുസരിപ്പിച്ച് നടന്ന ഞാൻ ഇനി ടീച്ചർമാരേ അനുസരിച്ച് നടക്കണം… അങ്ങനെ വെല്ലുവിളികൾ അനവധി. പക്ഷേ വിടില്ല ഞാൻ…

ഇനി കുറച്ച് സൗദി വിശേഷമാവാല്ലേ? പട്ടാളക്കാർക്കും ഗൾഫുകാർക്കും ഉള്ള അവകാശമാണല്ലോ ബഡായി പറച്ചിൽ. പുതിയ ഭാഷയിൽ പ‍റഞ്ഞാൽ തള്ള്. ഞാനായിട്ട് ആ കീഴ്‌വഴക്കം തെറ്റിക്കുന്നില്ല. ലീവ് കഴിഞ്ഞു പോയത് യമൻ ബോർഡറിൽ ചെങ്കടൽ തീരത്തെ ജിസാൻ പട്ടണത്തിലേക്കണെന്നുമൊക്കെ കഴിഞ്ഞ ബ്ലോഗിൽ പറഞ്ഞല്ലോ. വൈകാതെ തന്നെ അവിടെ നമ്മൾ വലിയ ഒരു ടീം തന്നെ സെറ്റാക്കിയില്ലേ… എന്നിട്ട് കപ്പിത്താനായിട്ട് നമ്മടെ ഗണപതിയണ്ണനെയങ്ങ് ഇരുത്തി (അണ്ണാ ഇതു കാണുമ്പോ വിളിച്ച് തെറി പറയരുത്ത്,  ഒരു ഓളത്തിലങ്ങ് വന്നതാണ്. നിന്റെ ഓളം ഞാൻ ശരിയാക്കി തരുന്നുണ്ട് എന്നാവും അണ്ണന്റെ മനസ്സിൽ. അല്ലേ അണ്ണാ???).

 

ഫോൺ മുകളിലേക്ക് എറിഞ്ഞ് റേഞ്ച് പിടിക്കുന്ന പരമ്പരാഗത രീതിയാണ് അവിടെ ജിസാനിൽ. സൗദിക്കായ എന്നു ഞങ്ങൾ പറയുന്ന പേരറിയാത്ത ഒരു കായ (നമ്മടെ ചുരയ്ക്ക പോലെ ഉണ്ടാവും) ഇവിടെ ഫ്രീയായി ക്യാമ്പുകാർക്ക് കിട്ടുന്നതുകൊണ്ട് മിക്കവാറും അതിന്റെ കറിയാണ്. വാസു അണ്ണൻ പറയുന്നതു പോലെ കടൽ വെള്ളത്തിൽ ഇട്ട് പുഴുങ്ങിയെടുക്കും, അതാവുമ്പൊ ഉപ്പ് വേണ്ടല്ലോ… ഈ രണ്ട് പ്രശ്നങ്ങളും മാറ്റി നിർത്തിയാൽ ജിസാൻ അടിപൊളിയായിരുന്നു, അല്ല ഞങ്ങൾ അടിപൊളിയാക്കി. ഒന്നു ചീഞ്ഞാലേ മറ്റേത്തിനു വളമാകൂ എന്നു പറഞ്ഞപോലെ നല്ല ഭക്ഷണം “കിട്ടുന്നതിനാൽ” സ്വയം പാചകം പഠിച്ചു. നാവിലെ രുചി കൈയിലെ പാങ്ങായപ്പോൾ മോശമില്ലാത്ത ഒരു പാചകകാരനുമായി. എന്തൊക്കെ ഉണ്ടാക്കിയാലും ബെന്നിയാശാന്റെ കറിയില്ലാതെ ഉച്ചക്ക് ചോറ് ഇറങ്ങാൻ പാടാ… ശീലമായിപോയി. ഉച്ചയൂണ് ഒരു രസിക്കൻ കലാപരിപാടിയാക്കി മാറ്റിയത് കണ്ണാപ്പിയും, പൊടിയണ്ണനും, വാസ്സു അണ്ണനും, ജോണി ചേട്ടനുമാനും, പിള്ള ചേട്ടനുമൊക്കെയാണ്.

നാൽവർ സംഘം

അങ്ങനെയിരിക്കെ പുതുതായി മൂന്നു നാലു പേരുകൂടി സൈറ്റിലേക്ക് വന്ന് രംഗം കൊഴുപ്പിച്ചു. സനിതും വിശാഖും  നമ്മടെ ടീമിലോട്ടങ്ങ് ചേർന്നു. വിശാഖിനെ പറ്റി പഞ്ഞാൽ ഒന്നര മീറ്ററേ ഉള്ളൂ എങ്കിലും നിങ്ങളൊരു ഒന്നൊന്നര ഐറ്റമാണണ്ണാ! നമിച്ചു! കുതിരയ്ക്ക് കൊമ്പ് കൊടുക്കാത്ത പോലെയാ ഇയാക്ക് പൊക്കം കൊടുക്കാഞ്ഞേ എന്ന് പലപ്പോളും തോന്നിയിട്ടുണ്ട്. അമ്മാതിരി ഐറ്റാമാണ് അത്. ആ പൊക്കമില്ലായിമ തന്റെ കഴിവാക്കി മാറ്റും അങ്ങേര്. സുഭാഷ് സാറ് ഒരിക്ക പറഞ്ഞത് ഓർമ്മ വരുന്നു “അവൻ എത്ര തോറ്റ് നിക്കാണേലും, ആരൊക്കെ തോറ്റുന്നു പറഞ്ഞാലും അവൻ തോറ്റെന്നു സമ്മതിച്ചു തരില്ലാ!” സനിത്താണെങ്കിൽ പണിക്കാരു പറയുന്ന പോലെ ഒരു പാവം “പത്തലാവാലാ…” പക്ഷെ അത്ര പവമൊന്നുമല്ലാന്ന് വഴിയേ പിടികിട്ടി ;). ചെക്കനും ഉഷാറാ…

ചില കാര്യങ്ങൾ കണുമ്പോ ചിലരെ ഓർമ്മ വരും. ഇപ്പളും മുണ്ടുടുത്താൽ പൊന്നൂസ്സിനെ ഓർമ വരും. എന്താന്നു ചോദിക്കണ്ടാ… കാര്യം അവനു മനസ്സിലായി, സഭ്യതയുടെ കാവൽക്കാരനായി സെന്സർ ബോർഡ് ഉള്ളപ്പോൾ ഞാനതു പറയുന്നില്ല 😛 . മിക്സർ ട്രക്ക് കാണുമ്പോ പൗലോസ്സച്ചായനേയും, പൊറോട്ട കാണുമ്പോ ജോയ്സ്സിനേയും, ആബുലൻസ് കാണുമ്പോ തിന്നാൻ മാത്രം ജീവിക്കുന്ന കുഞ്ഞുപുള്ളാരുടെ മനസ്സുള്ള പ്രാഞ്ചിയെന്ന “വയറ്റുഭാഗ്യത്തേയും”, “കരിങ്കണ്ണാ നോക്കല്ലേ” എന്ന് വീടിന്റെ മുന്നിലൊക്കെ എഴുതി വച്ചേക്കണത് കണ്ടാൽ കണ്ണാപ്പിയേയും അങ്ങിനെ ലിസ്റ്റി നീളുന്നു… എടുത്തു പറയേണ്ടത്ത് കണ്ണാപ്പിയുടെ നാക്കു തന്നെയാണ്… എന്റെ പൊന്നോ… ഞാനൊന്നും പറയുന്നില്ല (പിന്നെ എനിക്കിട്ടാവും). നാക്കുകൊണ്ട് ബോട്ട് വരെ മറിച്ചിട്ട പാർട്ടിയാണ്. ലിജിൻ ഭായും, അജിത്തും, ഉടായിപ്പിന്റെ ഉസ്താത് വിനായകനും (അവനെ പറ്റി പറഞ്ഞാൻ നോവൽ എഴുത്തേണ്ടി വരും), പേടി കണ്ട്പിടിച്ച കുഞ്ഞുവിശാഖും, കാർത്തിയും, ഗോവിന്ദും ഒക്കെകൂടി നല്ല ബഹളം തന്നെയായിരുന്നു. പിന്നെ ഞാൻ സൗദിയിൽ കാൽ വച്ചപ്പോ മുതൽ എന്നെ വിടാതെ പിന്തുടരുന്ന കുരിശ് ‘ഇടിയൻ’ ബിച്ചു. ലാലേട്ടൻ പറഞ്ഞപോലെ “വേറവർ യൂ ഗോ അയാം  ദേർ” അതാണ് അവസ്ഥ. ചിലപ്പോ തോന്നും അവനൊരു പാവമാണെന്ന്, ചിലപ്പൊ തോന്നും അവനു രണ്ട് പിരി ഇളകിയിട്ടുണ്ടോന്ന്, ചിലപ്പൊ തോന്നും അവനൊരു ബുജിയാണെന്ന്. ശരിക്കും നീയാരാ മുത്തേ? പിന്നെ ഞങ്ങളെ ഒക്കെ ചീത്ത വിളിച്ച് ഓളം കൂട്ടാൻ ഞങ്ങടെ സ്വന്തം ബിനു അണ്ണനും. കൺസ്ട്രക്ഷൻ മാനേജർ സുഭാഷ് സാറും, പ്ലാനിങ് മാനേജർ ഗണേഷ് സാറും, സൈറ്റ് മാനേജർ കാരി സാറും, സെൽവണ്ണനും ഒക്കെ നല്ല സപ്പോർട്ട് ആയിരുന്നു. കഴിഞ്ഞ ബോഗിൽ പേരില്ലാഞ്ഞിട്ട് എന്തോ റേഷൻ കാർഡിൽ പേരു ചേർക്കാത്തതു പോലെ പരാതി പറഞ്ഞ ചിലരുള്ളത്തിനാൽ എന്നാവരുടെം പേരു പറയാൻ ഇക്കുറി ശ്രദ്ധിച്ചു. എല്ലാരും ആയെന്നു തോന്നുന്നു.

മതിയാക്കി പോകുകയാണ് എന്ന് പ‍റഞ്ഞപ്പോ എല്ലർക്കം നല്ല വിഷമം ആയിരുന്നു. എനിക്കും ആ ഒരു സെറ്റപ്പിൽ നിന്നും വരാൻ ചെറിയ സങ്കടം ഉണ്ടാരുന്നു. ഒരു കുടുബമായിരുന്നു അത്. പ‍ണിക്കർക്കാണെങ്കിലും, സൂപ്പർവൈസർമാർക്കാ‍ണെങ്കിലും ഇതു തന്നെയായിരുന്നു പ്രതികരണം. എന്തോ ഇഷ്ടമാണ് എന്നെ എല്ലാവർക്കും! കുറച്ചു ഓവറായോന്നല്ലേ? കുറച്ച് ഓവറായാലേ എല്ലാരും ശ്രദ്ധിക്കൂ…

 

ആറാം തമ്പുരാൻ സ്റ്റയിലിൽ പ‍റഞ്ഞാൽ അവിടെ അങ്ങിനെ തകർത്തു നടക്കുമ്പോ ഒരു വെളിപാടുണ്ടായീ… എന്താ? പഠിക്കണമെന്ന്… അങ്ങിനെ വീണ്ടും പഠിക്കാനായി കോളേജ് തപ്പി തുടങ്ങി. അപ്പോ എന്നോട് എൻട്രൻസ് എഴുതാനായ് യൂണിവർസ്റ്റികൾ. നാലു കൊല്ലം മുമ്പ് പുത്തകം വച്ച ഈ പ്രവാസിയുടെ കൈയിൽ എന്തുണ്ട്? ജിസ്സിന്റെ‌ (GIS) ആദ്യാക്ഷരങ്ങൾ പഠിപ്പിച്ചു തന്ന ജോർജ്ജ് മാഷേയും അരുൺ മാഷേയും വിചാരിച്ച് ഒരലക്ക്. ആരോ ഫ്ലാറ്റ് എനിക്ക് എൻട്രൻസ് കിട്ടി… ഞാനങ്ങനെ ഇങ്ങ് പൂണെയലും എത്തി.

ഒരു പി‍റന്നാളാഘോഷം

ഉച്ചയൂൺ

ഗണേഷ് സാറിന്റെ ചെലവിൽ ഒരു ചായ കുടി.

ഇവിടെ എങ്ങനെ എന്നു ചോദിച്ചാൽ ഡാൽ എന്ന് ഓമന പേരിട്ട് വിളിക്കുന്ന പരിപ്പ് വെള്ളത്തിന്റെ (പരിപ്പു കറി എന്ന് വേണമെങ്കിൽ പറയാം) കൂടെയുള്ള കുബൂസ് മാറി ചപ്പാത്തി ആയെന്ന് മാത്രം. അല്ലാതെന്ത് പറയാൻ. എന്തൊക്കെ പറഞ്ഞാലും ദോഷം പറയരുത്ത് ഭക്ഷണം മോശം പറയാനില്ല… ജീവിതത്തിൽ ആദ്യമായി ഹോസ്റ്റെൽ വാസം, വീണ്ടും വിദ്യാർത്ഥി കുപ്പായത്തിൽ ഞാൻ നേരിടാൻ പോകുന്നു. എന്താകുമോയെന്തോ. പപ്പു ചേട്ടൻ പറയുന്നപോലെ “പടച്ചോനേ ഇങ്ങൾ കാത്തോളീൻ…” എന്ന് പറഞ്ഞ് അങ്ങട് മുന്നോട്ട്… ബാക്കിയെല്ലാം വരുന്നിടത്ത് വച്ച്…

Advertisements

രണ്ട് കൊല്ലം | 2 years

രണ്ട് കൊല്ലം തികഞ്ഞു! ഈ രണ്ട് കൊല്ലത്തിൽ എന്തു സംഭവിച്ചു? മോഡി നോട്ടു നിരോധിച്ചു എന്നു ആദ്യം പറയുന്നവരാണ് നമ്മളിൽ ഏറിയ ശതമാനവും അല്ലേ? ഒരു തരത്തിൽ നോട്ടു നിരോധനം പോലെ ജീവിത്തിൽ ബാധിച്ച ഒരു പ്രശ്നം ഈ കഴിഞ്ഞൊരു കൊല്ലം ഉണ്ടായിട്ടില്ലെന്നു തന്നെ പറയാം. ഇവിടെ സൗദിയിൽ ആണല്ലോ എന്നു കരുത്തി സന്തോഷിച്ച ഏക സന്ദ്ർഭം അതായിരുന്നു. പറഞ്ഞു വന്നത്ത് നോട്ടു നിരോധനത്തെ പറ്റിയൊന്നുമല്ല 2017 കഴിഞ്ഞത്തോടെ ഞാൻ സൗദിയിലെ പ്രവാസ ജീവിതം രണ്ട് കൊല്ലം പൂർത്തിയാക്കിയിരിക്കുന്നു.

പ്രവാസ ജീവിതം എനിക്ക് പ്രയാസ ജീവിതം ആയോന്നു ചോദിച്ചാൽ ഒരു മറുച്ചോദ്യം ചോദിക്കേണ്ടി വരും “സ്വർണ്ണകൂട്ടിലെ കിളിക്ക് ജീവിത്തിൽ പ്രയാസം വല്ലതുമുണ്ടോ?” ഇതിനു നിങ്ങളുടെ മറുപടി എന്റെ കാര്യത്തിലും ഭാതകമാണ്. ഓരോരുത്തരുടെ ചിന്താഗതിക്കനുസരിച്ച് തീരുമാനം എടുക്കാം. അഭിപ്രായ സ്വാതന്ത്ര്യവും ആവിഷ്കാര സ്വാതന്ത്ര്യവും വിലക്കുന്ന നാട്ടിൽ നമ്മൾ എന്തൊക്കെ തിന്നണം എന്തൊക്കെ പറയണം എന്നു അയൽക്കാരൻ പറയുന്ന നാട്ടിൽ ഞാൻ എന്തിനു വ്യത്യസ്തനാവണം? എന്റെ കാര്യവും നിങ്ങൾക്ക് തീരുമാനിക്കാം.

ഇതിലെ പല വരികളും ഒരു കൊല്ലം മുന്നേ എഴുത്താൻ തുടങ്ങിയ ബ്ലോഗിന്റെ വരികളാണ്. സൗദി ജീവിതം മതിയാക്കാന്‍ തീരുമാനിച്ചപ്പോൾ എഴുതി തുടങ്ങിയ പോസ്റ്റ് ആ തീരുമാനം പോലെ തന്നെ നീട്ടി വച്ചു. കാരണങ്ങൾ പലതാണ്. ചിലതെങ്കിലും ഇവിടെ പരാമർശിക്കപ്പെട്ടേക്കാം. എഴുത്ത്‌ തുടങ്ങുമ്പോൾ പറയണം എന്നു തീരുമാനിച്ച പലതും എഴുതാൻ പറ്റിയെന്നു വരില്ല അതാണ് അങ്ങിനെ പറഞ്ഞത്. വന്നയുടനെ എഴുതിയ ബ്ലോഗിൽ പറഞ്ഞപോലെ മനസ്സ് ബ്ലാങ്കായി ഇവിടെ വന്ന ഞാൻ ഇപ്പോൾ ഇതു എഴുത്തുമ്പോൾ ഒരന്നുമാത്രമേ ഉള്ളൂ – ഇവിടെ നിർത്തണം! കാരണം ചോദിക്കണ്ട, പറയുന്നില്ല. തിന്നിട്ട് എല്ലിന്റെ ഇടയിൽ കേറിട്ട് എന്ന് പറയുന്നവരും, അഹങ്കാരം എന്നു പറയുന്നവരുമായിരിക്കും കേൾക്കുന്നവരിൽ കൂടുതലും. ആദ്യം ഇങ്ങനൊക്കെയാണ് പിന്നെ ശരിയാവും എന്നു പറയുന്നവരും കാണും ആ ആൾകൂട്ടത്തിൽ. ആൾക്കൂട്ടത്തിൽ ഒറ്റപെടും എന്നു അറിഞ്ഞിട്ട് തന്നെയാണ് ഞാൻ ഈ തീരുമാനത്തിൽ എത്തുന്നത്. എതിരെ നിൽക്കുന്ന ആൾകൂട്ടത്തോട് ഒന്നേ പറയാനുള്ളൂ കാശുമാത്രമല്ല ജീവിതം! ചോദ്യങ്ങൾ ഇനിയും ഉയർന്നേക്കാം. നീ മത്രമാണോ അവിടെ ഉള്ളത്? നിന്റെ കൂടെ ഉള്ളവരും നിന്നെ പോലെ‌ തന്നെയല്ലേ? അങ്ങനെ അന്തമില്ലാത്ത ചോദ്യ ശരങ്ങൾക്ക് എന്റെ വിനീതമായ കൂപ്പുകൈ (കപട മാന്യതയും സെൻസർ ബോർഡും ഇല്ലെങ്കിൽ നടുവിരൽ ഉയർത്താമായിരുന്നു! ക്ഷമിക്കണം ഞാൻ മാന്യതയുടെ പുറന്തോൽ ഇട്ടിപോയി!)

ഇത്രയും വൃത്തികെട്ട ഒരു രാജ്യം ഞാനിതുവരെ കണ്ടിട്ടില്ല എന്നു പറഞ്ഞാൽ നീയാരടാ സഞ്ചാരം ജോർജ് കുളങ്ങരെയോ ഇത്രയൊക്കെ രാജ്യങ്ങൾ കണ്ട പോലെ അഭിപ്രായം പറയാൻ എന്നു ചോദിച്ചാൽ ഇളിച്ചോണ്ട് നിൽക്കാനേ പറ്റൂ. അതുകൊണ്ട് ചെറിയ തിരുത്തൽ ഈ വൃത്തികെട്ട രാജ്യം എനിക്കിഷ്ടമായില്ല. വ്യക്തി സ്വാതന്ത്ര്യത്തിനു സെക്കുലരിസത്തിനും ഇത്രയധികം പ്രാധാന്യം നൽകുന്ന ജനാധിപത്യ കേരളത്തിൽ (ഇന്നത്തെ സാഹജര്യത്തിൽ ഇന്ത്യ എന്ന് ഉപയോഗിച്ചാൽ യോജിക്കുമെന്ന് തോന്നിയില്ല) നിന്നു വന്നൊരാൾക്ക് അതും എന്നെപ്പോലൊരു കമ്മ്യൂണിസ്റ്റിനു ഉൾക്കൊള്ളാ പറ്റിന്നില്ല ഇവിടത്തെ പല രീതികളും, അല്ല മിക്ക രീതികളും. മതഭ്രാന്തുൻ അലസതയും വെളിവില്ലായിമയും കൂടപിറപ്പായ ജനതയും, രാജ്യ തീരുമാനങ്ങൽ അടിച്ചേൽപ്പിക്കുന്ന ഭരണകൂടവും! എണ്ണയ്ക്ക് വെള്ളത്തിനേക്കാൾ വില കുറവുള്ള രാജ്യം! സ്വന്തം വിശ്വാസങ്ങൾ മറ്റുള്ളവന്റെ സ്വാതന്ത്ര്യതിൻമേലുള്ള കടന്നു കയറ്റമാവരുതെന്ന് ഇവർക്കൊക്കെ എന്ന് മനസ്സിലാവുമോ എന്തോ! 5 നേരം സല (നിസ്കാരം) ഉണ്ട്, നല്ലത്‌ ചെയ്യ്തോളൂ, പക്ഷെ ബാങ്ക്, പെട്രൊൾ പമ്പ്, എന്നു വേണ്ട ആശുപത്രി ഉൾപ്പെടെ എല്ലാ സ്ഥാപനങ്ങളും ഈ സമയത്ത് അടച്ചിടണം എന്നു പറയുന്നതിനെ ന്യായമാണ് എനിക്ക് മനസ്സിലാവാത്തത്. പറയാൻ തുടങ്ങിയാൽ പിന്നെ നിർത്താൻ പറ്റില്ല അത്രയുണ്ട് സൗദിയുടെ മാഹാത്മ്യം!

രണ്ടു കൊല്ലത്തിൽ 3 സൈറ്റിൽ ജോലി ചെയ്തും. ആദ്യം തന്നെ ചെന്നുപെട്ടത് ഒരു പാക്കിസ്ഥാനി മാനേജറുടെ അടുത്താണ്. പാക്കിസ്ഥാനിയാണ് എന്നറിഞ്ഞതും എന്റെ കാര്യത്തിൽ എല്ലാറ്റിനും തീരുമാനമായി എന്നുറപ്പിച്ചു. മുൻവിധി പിന്നേയും തെറ്റിച്ചു കൊണ്ടാണ് സഫീർ സാർ അത്ഭുതപ്പെടുത്തിയത്. ഇന്നും അദ്ദേഹത്തെ പോലെ എന്നെ ജോലിയിൽ സ്വാധീനിച്ച ഒരാളില്ല. ഒരു മേലുദ്ദ്യോഗസ്ഥൻ എങ്ങനെയാവണം എന്ന് എനിക്ക് കാണിച്ചു തന്നത് പുള്ളിയാണ്. “ഞാൻ നിന്നെ ചീത്ത‌പറയും, പക്ഷേ നിന്നെ ഞാൻ മറ്റുള്ളവരുടെ ചീത്ത കേൾക്കാൻ ഇടയുണ്ടാക്കില്ല”. നമ്മുടെ തെറ്റുകൾക്ക് അദ്ദേഹം എല്ലാവരുടേയും ചീത്ത കേൾക്കും. നമ്മൾക്ക് അത് തരുന്നൊരു ശക്തി ചെറുതല്ല. ഇന്നും ഞാൻ ആ രീതിക്കണ് മുന്നോട്ട് പൊകുന്നത്. എന്റെ കീഴിലുള്ളവരോട് ഇടപഴകുന്നതും. പക്ഷേ അടുത്ത് സൈറ്റിൽ പോയപ്പൊ ഈ രീതിക്ക് പോയപ്പൊ ഞാൻ അവിടെ മോശകാരനായി. പിന്നിൽ നിന്നും കുറ്റിയിട്ട് നമ്മുടെ മേലെ ചട്ടി കയറി പോകുന്നവർക്കുള്ളത്താണീ ലോകം എന്ന് എനിക്ക് മനസ്സിലാക്കി തന്ന അവിടുത്തെ മാനേജർമാർക്ക് നമോവാകം! എന്റെ ഈ രീതിയിൽ നിന്നും മാറ്റാൻ ഞാൻ തയ്യാറാവാത്തനിന്റെ ഒരുപാട് ദൂഷ്യ വശങ്ങൾ എനിക്ക് ഒട്ടനവതി നേരിടേണ്ടി വന്നെങ്കിലും ഞാൻ ഉറച്ച് വിശ്വസിച്ചു – ഇതാണ് ശരി. അല്ലെങ്കിൽ ഇതാണ് എന്റെ ശരി. എനിക്ക് ശരിയെന്നു തോന്നുന്നത് മാത്രമേ ഞാൻ ചെയ്തിട്ടുള്ളൂ, ചെയ്യുകയുമുള്ളൂ.

ഒരു കൊല്ലം തികയാൻ നാലു ദിവസം ബാക്കിയുള്ളപ്പൊ മൂന്നു മാസം കഴിഞ്ഞ് ഞാൻ തുടരാൻ താല്പര്യമില്ലെന്നു പറഞ്ഞ് പേപ്പറിട്ടു. പേപ്പർ എന്റെ കൺസ്ട്രക്ഷൻ മാനേജർടെ മുന്നിൽ ഒപ്പിനായി ചെന്നതിനു ശേഷം പുള്ളി ഒന്നൊതുങ്ങി. അങ്ങേർക്ക് എന്തോ കുറ്റബോധമുള്ള പോലെയായി പിന്നെ എന്നോട് പെരുമാറ്റം. മൂത്ത മാനേജർക്ക് പിന്നെ അപ്പളും അങ്ങേരുടെ സ്ഥായീഭാവം – പുച്ഛം! എല്ലാവരും ഒപ്പിട്ട് പേപ്പർ ഹെഡാപ്പീസ്സിൽ എത്തിയപ്പൊ അവടത്തെ ജനറൽ മാനേജർ എന്നെ കാണാൻ സൈറ്റിൽ വന്നു. കാര്യം തിരക്കികൊണ്ട്. ഒരു വർഷം ആകുമ്പോളേക്കും പോകാൻ എന്താ കാരണം എന്നൊക്കെ ചോദിച്ചു. എന്റെ കാര്യങ്ങൾ എല്ലാം പറഞ്ഞു.

********

പുള്ളിയുടെ പെരുമറ്റവും, പുള്ളിയോടുള്ള ബഹുമാനവും, മോഡിയുടെ നോട്ടു നിരോധിത ഇന്ത്യൻ സാംഭത്‌വ്യവസ്തയും എന്നെ വീണ്ടും സൗദിയിൽ നിർത്തി.

രണ്ടരമാസത്തെ “സ്പെഷ്യൽ” ലീവിനു ശേഷം ജൂണിൽ ലോകത്തിലെ ഏക എനർജി സീറോ വിമാനത്താവളത്തിൽ നിന്ന് ലോകത്തിലെ ഏറ്റവും വലിയ വിമാനത്താവളത്തിൽ ഇറങ്ങി. പിന്നീട് അവിടെ നിന്ന് ചെങ്കടൽ തീരതെ പുതിയ സൈറ്റിലേക്ക്! യെമൻ അതിർത്തിയിലെ “ജിസാൻ”. ജിസാൻ ഇക്കണോമിക് സിറ്റി എന്ന പേരിൽ ഒരു വൻ പ്രോജക്റ്റ്, പേരു പോലെതന്നെ ഒരു നഗരം തന്നെ ഉണ്ടാക്കിയെടുക്കുന്ന യമ്മണ്ടൻ ഐറ്റത്തിന്റെ ആദ്യപടിയായി റിഫൈനറിയും അനുബന്ധ സുനാപ്പീസ്സും. വിരസമായി‌ തുടങ്ങിയ ജോലി പിന്നെ പിന്നെ അങ്ങ് രസമായി തുടങ്ങി. ശാപ്പാടും മുറിയും മൊബൈൽ റേഞ്ചും‌ ഒഴിവാക്കിയാൽ ജിസാൻ ജുബൈലിനെകാളും (പഴയ സ്ഥലം) ഉഗ്രൻ. പുതിയ മാനേജർ സുഭാഷ് സാർ നല്ല സപ്പോർട്ടാണ് തന്നത്. ബെന്നിയെന്ന സുരേഷേട്ടനും കണ്ണാപ്പിയെന്ന ജിനേശേട്ടനും ജോണിച്ചനും എല്ലാരുമായി നല്ലോരു ടീമുണ്ടാക്കി. നല്ല രസകരമായ പണി മുന്നോട്ട് പോയി. ഫിലിപ്പീനി സൈറ്റ് മാനേജറുടെ കോമടികളും ആക്ഷനുകളും നല്ല രസം കൂട്ടി. പ്ലാനിങ് മാനേജർ ഗണേശിന്റെ കൂടെ ആയിരുന്നു മിക്ക വെള്ളിയാഴ്ചകളിലും ശാപ്പടും കറക്കവുമൊക്കെ. ഒരുപാട് സംഭവബഹുലമായ ആറ് മാസം കടന്ന് പോയി. പലരും നിർത്തി പോയി, ചിലർ ലീവിനു പോയി വന്നു പലതും പണിതു തീർത്തു, ഇതിനിടയിൽ എനിക്ക് സറ്റിന്റെ ഓവറോൾ ചാർജ്ജും കിട്ടി. വെള്ളിമൂങ്ങയിൽ പറഞ്ഞപോലെ പതവികൾ ഇങ്ങനെ വന്നുകൊണ്ടേയിരിക്കും… കാര്യമൊന്നുമില്ല! പണികൂടിയതല്ലാതെ വേറെന്ത്! മുന്നൂറ്റമ്പതിൽ പരം മണിക്കൂർ ജോലിചെയ്ത തുടർച്ചയായ മാസങ്ങളായിരുന്നു പിന്നീടങ്ങോട്ട്! ബെന്നി ചേട്ടൻ, പുതിയ സുഹൃത്തുക്കൾ- ലിജിൻ, വിനായക്, വിശാഖ്, സനിത്, പഴയ സുഹൃത്തും റൂമേറ്റുമായ ബിച്ചു തുടങ്ങിയവരൊക്കെ വിരസത കുറച്ചുവെങ്കിലും എന്തൊക്കെയോ എവിടൊക്കെയോ എനിക്ക് നഷ്ടപ്പെടുന്നുണ്ടായിരുന്നു.

ഇങ്ങനെയൊക്കെ ആണേലും എനിക്ക് എന്നെ നഷ്ടമായി കൊണ്ടിരിക്കുകയാണ് സൗദിയിലെ ഓരോ ദിവസവും. സാമാന്യം നല്ല‌ രീതിക്ക് തുടങ്ങിയ ബ്ലോഗ് പോസ്റ്റ് ഇത്രയധികം വിരസമായി അവസാനിച്ചതും അതെ കാരണത്താലാണ്.

Environment Day – AnB

Posted on

സത്യം മാത്രം!

Wannacry ! A ‘n’ B

Posted on

ഒരു ഇടവേളയ്ക്ക് ശേഷം അഭിയും ബാലുവും 🙂 വരയ്ക്കാതെ വരയ്ക്കാതെ കൈവഴക്കം നഷ്ടമായി തുടങ്ങി. വളരെ കഷ്ടപെട്ടാണ് തീർത്തത്. മുഖങ്ങൾ ശരിയാവാത്തതിൽ അഭിയും ബാലുവും ക്ഷമിക്കുമെന്ന് വിശ്വസ്സിക്കുന്നു.

The Shadow

My best friend, my sister wrote something and showed me yesterday. Reading those lines I was came across a numerous emotions, which i cannot express in words. Those lines where about me and she gave it to myself asking my option and for corrections. It touched me emotionally. I just gave some visual form for her emotions

Proud to be your brother dear here is a gift to you dear…

ആദ്യത്തെ യാത്ര!

ആദ്യത്തെ യാത്ര! അതെ, ഒരുപാട് അർത്ഥത്തിൽ ഇത് എന്റെ ആദ്യ യാത്രയാണ്. ആദ്യ വിമാനയാത്ര, ആദ്യ വിദേശ യാത്ര അങ്ങനെ നീളും… പലരും ചോദിച്ചു വിഷമമുണ്ടോന്ന്… ഞാൻ അലസമായി ചിരിച്ചു. തികച്ചും ശൂന്യമായ മനസ്സായിരുന്നു കാരണം. വികാരശൂന്യം- നിർവികാരി (ആഹാ! അങ്ങനൊരു വാക്കുണ്ടോ? ഓ പിന്നില്ലാണ്ട്! കുപ്ലീനതയുടെ പര്യായവും വിജനമ്പിക്കലിന്റെ നാനാർത്ഥവുമൊന്നും ആരും അന്വേഷിച്ച് പോയിട്ടില്ലല്ലോ!). അമ്മയ്ക്ക് നല്ല സങ്കടമുണ്ട്, അച്ഛൻ പിന്നെ ഉള്ളിലുള്ളത് പുറത്ത് കാണിക്കുന്ന സ്വഭാവമേയില്ല. അമ്മമ്മയും ഏറെക്കുറെ അങ്ങിനെ തന്നെ. ഞാൻ അച്ഛനെ പോലെയാണെന്ന് എല്ലാവരും പറയാറുണ്ട്. എന്റെ ബെസ്റ്റ് ഫ്രണ്ട് ഒരുത്തിയുണ്ടല്ലോ, എന്റെ തടിച്ചികുട്ടി (അങ്ങനെ വിളിക്കാൻ അവൾ എനിക്കു മാത്രമേ അനുവദിയുള്ളൂ), എന്തുണ്ടേലും എന്നോട് ആദ്യം പറയുന്ന അവൾ മാത്രം ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല. ഞാൻ സൊകാര്യത്തിൽ ചോദിച്ചു “ഡാ, ഏട്ടൻ പോകുന്നത്തിൽ സങ്കടമുണ്ടോ”? സ്പോട്ടിൽ മറുപടി വന്നു “ഉണ്ടെന്ന് പറഞ്ഞാ ഏട്ടൻ പോകാതിരിക്കോ”? 😀 അതാണെന്റെ അനുജത്തി! (ഉമ്മ). എന്നാ എനിക്ക് വിഷമം വന്നത് എന്റെ കാനികുട്ടി കൂടെയില്ലാതതിലാ. ആരാ കാനികുട്ടിന്നാവുംല്ലേ? എന്റെ ഗേൾ ഗേൾ ഫ്രണ്ടാണെന്നു പറഞ്ഞാ നിങ്ങൾ ചിരിക്കോ? ഉറപ്പല്ലേ ലെ? കാനോൺ 600ഡി, എന്റെ കാനികുട്ടി ഇല്ലാത്ത ആദ്യയാത്ര, വല്ലാത്ത സങ്കടമുണ്ട്, അതും ഒരു കൊല്ലം കഴിഞ്ഞേ ഒപ്പമെത്തൂ എന്നു ഓർക്കുമ്പോ ഇരട്ടിക്കും. “ആ മരുഭൂമിയിൽ എന്ത് ഫോട്ടോ എടുക്കാനാണ്?”, “രാവിലെ ജോലിക്ക് പോയാ പിന്നെ രാത്രിയേ വരുള്ളൂ പിന്നെപ്പോ ഏടുക്കാനാണ്?” ഇതെല്ലാമായിരുന്നു ചോദ്യങ്ങൾ. എന്നാൽ ഇതെല്ലാം എന്നോട് പലരേകൊണ്ടും ഉന്നയിക്കാൻ ഇടയാക്കിയ കാരാണം വീട്ടുക്കാരുടെ എയർപോർട്ട് ചെക്കിങ്ങ് പേടിയാണ്. ഒരുവഴിക്ക് പൊവല്ലേ  “വെറുതെ ബഹളമുണ്ടാക്കണ്ടാന്ന് ഞാൻ തീരുമാനിച്ചതിന്റ് ഫലമാണ് ഇന്നതവടെയിരിക്കുന്നത്”(രാവണപ്രഭു സ്റ്റൈലിൽ വായിക്കണം) അല്ലാതെ അവരുടെ ആദ്യത്തെ നുടന്തൻ ന്യായാങ്ങളിൽ വിശ്വസിച്ചിട്ടല്ല എന്ന് മനസ്സിലാക്കുന്നത് നന്നായിരിക്കും.

IMG_20160113_104432920_HDR

എല്ലാരും വിമാന സെൽഫി എടുക്കുന്നു. ഇതു ഒരു ചടങ്ങാവുംല്ലേ ? എന്നാ ഞാനും എടുത്തേക്കാംമൊന്ന്…;)

ട്രോളുകളാണല്ലോ ഇപ്പോഴത്തെ ആദ്യ പ്രതികരണങ്ങൾ. അങ്ങ് അറബി നാട്ടിലേക്ക് ഞാൻ പോകുന്നു എന്നു കേട്ടപ്പോൾ, നുമ്മ മച്ചാൻസ് എന്നേം ട്രോളി (ഞങ്ങൾക്കിടയിൽ മാത്രം ഒതുക്കിയ ട്രോളുകൾ). ഒരു കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് ചിന്താഗതികാരൻ പ്രവാസിയാവാൻ പോകുന്നു എന്നു കേക്കുമ്പോൾ ആദ്യം ഓർമ വരുന്നത് നമ്മടെ അറബികഥയിലെ ശ്രീനിയേട്ടനെയാണല്ലോ… അപ്പൊപിന്നെ മിണ്ടിയാ വിപ്ലവം പറയുന്ന ഞാൻ സൗദിയിലേക്ക് എന്ന് കേട്ടാലോ??? “ടോയ്ലറ്റ് വേർ?” മുതൽ കമ്യൂണിസ്റ്റ് പാർട്ടി ഓഫ് സൗദി അറേബ്യ സ്ഥാപക രക്തസാക്ഷി വരെയാക്കി. ഗഫൂർ കാ ദോസ്ത്തും അസലാമു അലൈക്കും എല്ലാം അക്കൂട്ടത്തിൽ ഉണ്ടായിരുന്നു.

“എന്താപ്പോ പെട്ടന്ന് ഗൾഫിലേക്ക്?” എന്തു പറ്റി എന്ന് പലരും ചോദിച്ചു. പോകാനുള്ള തീരുമാനം എടുത്തതിനു പിന്നിൽ ചില അല്ല ഒരുപാട് ലക്ഷ്യങ്ങളും, വാശിയും, സ്വപ്നങ്ങളുമുണ്ട്. എന്തോക്കയാ എന്നാവും മനസ്സിൽ, ലാലേട്ടൻ പറ

ഞ്ഞപോലെ തുറന്നു പറയണ്ടതും പറയണ്ടാത്തതുമായ കാര്യങ്ങളുണ്ട് അതു മനസ്സിലാക്കണം. നല്ലൊരു ഓഫർ കറക്റ്റ് സമയത്ത് വന്നു, ശും…. ദാ ഇങ്ങ് അറബി നാട്ടിൽ. കമ്പനിയും കാര്യങ്ങൾ വേഗത്തിൽ ആക്കിയത് യാത്രയ്ക്ക് ആക്കംകൂട്ടി. ദാ ലോകത്തിലെ ഹരിത എയർപോർട്ടിൽ(പൂർണമായും സൗരയൂർജം കൊണ്ട് പ്രവർത്തിക്കുന്ന ലോകത്തിലെ ആദ്യ എയർപോട്ട് എന്ന പ്രതേകത സിയാലിനു സ്വന്തം) നിന്നും ഞാൻ ലോകത്തിലെ വലിയ എയർപോർട്ടിൽ.

വീട്ടുകാരുമൊത്ത് എയർപോർട്ടിൽ എത്തി ചീനിയും പ്രശാന്തും (നുമടെ ചങ്ക്സാ :p) അവിടെ എത്തിയിരുന്നു. എപ്പഴതെയും പോലെ ഇർഷാദ് അവസാനം ഇല്ലെന്നു തീരുമാനിച്ചു (സ്വാഭാവികം). പഠാൻകോട്ടിലെ ഭീകരാക്രമണമൂലം ഗാലറിയിൽ കേറാനുള്ള അനുയത്തിടെ മോഹത്തെ പുറം ഗേറ്റിൽ സെക്യൂരിറ്റി വെടിവെച്ചിട്ടു. ചെക്ക് ഇൻ ചെയ്യാനായി നടന്നു. ഞാൻ അയാളോട് പറഞ്ഞു ആദ്യമായിയാണ് സൈഡ് സീറ്റ് വേണമെന്ന് ചിരിച്ചു കൊണ്ട് തലയാട്ടി ബോർഡിങ്ങ്‌ പാസ് തന്നു. എനിക്ക് ഏരിയൽ ഫോട്ടോകളെടുക്കാൻ നല്ലിഷ്ടമാണ്. ഇന്നും ഞാൻ പടം എടുത്തു മരിക്കും… സമയം 9:20, 11മണിക്കാണ് വിമാനം. വിമാനത്തിനായി കാത്തിരിക്കവെ 3-4 വിമാന വരുകയും പോവുകയും ചെയ്തു. ഒരുപാട് യാത്ര പറയൽ ഫോണിലൂടെയും വാട്സാപ്പിലൂടെയും വന്നുകൊണ്ടിരിക്കവെ പോകാൻ സമയമായി. ലൈൻ നിക്ക

IMG_20160113_093216577

കൊച്ചി വിമതാവളത്തിന്റെ പുതിയ ടർമിനൽ

വെ അറബികുപ്പായമിട്ടവരെ എന്റെ രണ്ടു പേർ മുന്നിൽ ഞാൻ കണ്ടു. “അതിഥി ദേവോ ഭവഃ”, സത്യം, ഒരു ഉദ്യോഗസ്ഥൻ അവരെ വരിയിൽ നിന്നും വിളിച്ചു മുന്നോട്ട് കൊണ്ട് പോയി, ആരും എതിർത്തതുമില്ല. പടികളിറങ്ങി ബസ്സിൽ കേറി വിമാനത്തിനരികിലേക്ക്. സിയാലിന്റെ പുതിയ ടർമിനൽ വന്ന എല്ലാ വിമാനങ്ങൾക്കും ഗേറ്റ് കിട്ടുമായിരിക്കും. ഒരു നോസ്സിലിലൂടെ പുറത്തേക്ക് വരുന്ന വാതകതെ “ജെറ്റ്” എന്ന് വിളിച്ച് പ്രവർത്തിക്കുമ്പോൾ അതുപോലെ വാതകം തള്ളുന്ന യന്ത്രം പിന്നീട് ജറ്റ് എന്ന് അറിയപെടുന്നു, പിന്നെ അതുപയോഗിക്കുന്ന വണ്ടിയായി(വിമാനം) ജറ്റ്. ദാ, ഇപ്പൊ ഒരു വിമാന കമ്പനിയായി ജറ്റ് എന്ന് അറിയപെടുന്നത്. ഒരു വാക്കിന്റെ പരിണാമം ഉപയോഗം മാറുമ്പോൾ എങ്ങനെ സമൂഹം ഏറ്റെടുക്കുന്നു എന്ന് ഇത്രയതികം വ്യക്തമാവുന്ന ഒരു വാക്ക് വേറെ ഉണ്ടെന്നു തോന്നുന്നില്ല. അകത്തു കയറിയപ്പോളാണ് പണി കിട്ടിയത്. സൈഡ് സീറ്റ് തന്നെ ജനലിനെതിർവശത്തെ സൈഡ്! കൊപ്പ്! വിൻഡോ സീറ്റ് എന്നു പറയണമായിരുന്നു എന്നു പിന്നീട് മനസ്സിലായി. എനിക്ക് ബസ്സിൽ കേറിയല്ലേ പരിചയമുള്ളൂ, വിമാനത്തിൽ അറിയില്ലാലൊ…(സി.ഐ.ഡി മൂസ ഹരിശ്രീ അശോകൻ സ്റ്റൈലിൽ വായിച്ചോണം). വെട്ടം സിനിമയിൽ നായികയുടെ ആദ്യ വിമാനയാത്ര ഓർമ വന്നു. ഭാഗ്യം! ആരും അതു വെച്ച് ട്രോളിയില്ല. എയർഹോറ്റസ്സ് എന്തോക്കെയോ കാണിക്കുന്നു. ആർക്കും മനസ്സിലാവരുത്(എനിക്ക് മനസ്സിലാവാതതുമാവാം) എന്ന മട്ടിൽ സ്പീക്കറിൽ ക്ലിയറില്ലാത്ത അലവൺസ്മെന്റ്. ഒരു വോൾവോ ബസ്സിന്റെ സുഖം പോലും തോന്നിയില്ല. പ്ലെയിനാണു പോലും പ്ലെയിൻ. ഒരു ബോൾ ചെയ്ത് അടുത്തതു എറിയാൻ ബൗണ്ടറിയിലേക്ക് നടക്കുന്ന അക്തറിനെ പോലെ പതുക്കെ റൺവേയുടെ അറ്റത്തേക്ക് ഉരുണ്ടു തുടങ്ങി. ബസ്സിലാണെങ്കിൽ ഒരു രണ്ട് സ്റ്റോപ്പ്‌ കാണും. റൺവേയിലേക്ക് തിരിഞ്ഞുകേറിയതും റാവൽ പിണ്ടി എക്സ്പ്രസ്സിനെ പോലെ ജെറ്റ് എക്സ്പ്രസ്സിനും സ്പീഡ് കൂടി. അവസാനം ദാണ്ടെ പൊങ്ങുന്നു… തിരിയുന്നു… അങ്ങനെ ഞാനും പറന്നു    ആദ്യമായി.

IMG_20160114_071105419

അങ്ങനെ ദമാം എയർപോർട്ടിൽ ഇറങ്ങി. തിരക്കേയില്ലെ. രക്ഷപ്പെട്ടു വേഗം പുറത്തിറങ്ങാം, മനസ്സിൽ കരുതി. വലിയ ലുക്കൊന്നുമില്ല കാണാൻ. നടന്ന് ഇമിഗ്രേഷൻ എത്തി. ആദ്യമായി വരുന്നവർക്കും, പോയി മടങ്ങിവരുന്നവർക്കും, അറബി നാട്ടിലുള്ളവർക്കും, ഡിപ്ലോമാറ്റുകൾക്കും പ്രത്യേകം കൗണ്ടറുകൾ. ആദ്യം വരുന്നവർക്കായുള്ള കൗണ്ടറിൽ തിരക്കു കുറഞ്ഞ ഒരു ലൈനിൽ നിന്നു. തിരക്കില്ലെങ്കിലും ആ നില്പ്… അതു അങ്ങനെ ഒരു രണ്ട് മണിക്കൂർ നിന്നു! വിമാനത്തിൽ കൂടെ ഉണ്ടാരുന്ന അറബികൾ പറഞ്ഞു കൊടുക്കട്ടെ അതിഥികളോട് എങ്ങിനെ പെരുമാറണമെന്നു. ക്യൂവിൽ നിക്കുന്നവരെ അവർക്കൊരു മൈഡുമ്മില്ല. അവരുടെ പണി- ചായ കുടി, സിഗറട്ടു വലി, സൊീതൊക്കെ കഴിഞ്ഞേ ഒരാളെ വിളിക്കുള്ളൂ. അപ്പളേക്കും അടുത്തവൻ പോയിക്കാണും. അങ്ങനെ നിന്നു നിന്നു ഒരു രണ്ടുരണ്ടര മണിക്കൂർ കഴിഞ്ഞ് പുറത്തിറങ്ങി. സാധാരണ ബഗേജിനു കത്തു നിന്ന് പുറത്തിറങ്ങാൻ താമസിക്കുന്ന കഥകൾ കേൾ‌ക്കാറുണ്ട്, എന്നാലിത് പെട്ടി എന്നെ കാത്തിരുന്ന് മുഷിഞ്ഞിരിക്കുന്നു :D,ഭാഗ്യം ആരുടേം കൂടെ പോയില്ല! പെട്ടിയും തള്ളി പുറത്തിറങ്ങി. സിനിമയിൽ മാത്രം കണ്ടു ശീലമുള്ള കാഴ്ച – ബോർഡ് പിടിച്ചു ഒരുപാടാൾക്കാർ. എന്റെ ബോർഡ് പിടിച്ചവരിൽ ചിലർരെന്റെ നേർക്ക് ബോർഡ് തിരിച്ചു കാണിച്ചു, ഒന്നിലും എന്റെ പേരില്ല. അവിടെ മുഴുവൻ കറങ്ങി, ആരുമില്ല ! ഒരു അരമണിക്കൂർ പിന്നേം പോസ്റ്റ് 😦 അവസാനം കമ്പനിയുടെ പേരെഴുത്തിയ പ്ലക്കാഡുമായി വരുന്നു. പേരു മുഴുവനില്ല, ഷോർട്ട്ഫോം – കെ. സി. സി. ഭാഗ്യം ലോഗോ കണ്ട് എനിക്ക് കത്തി (പൊതുവെ ചിത്രങ്ങൾ വേഗം മണ്ടേൽ കേറുമല്ലോ!). റാംജിയും (ഡ്രൈവർ) കൂട്ടുകാരനും എന്നേം കൂട്ടി പാർക്കിങ്ങിലേക്ക് നടന്നു. പെട്ടി തള്ളി കൊണ്ട് ഞാൻ പിന്നലെ കൂടെ കുശലം പറച്ചിലും – എല്ലാം ഹിന്ദിയിൽ! ചപ്പത്തി അധികം തിന്നാത്ത കൊണ്ട് മുറി ഹിന്ദിയാണ് 😀 ഞാൻ പറഞ്ഞതു തന്നെയാണോ അവർ മനസ്സിലാക്കിയത് എന്ന് ഒരുൂറപ്പുമില്ല.

IMG_20160114_071727778_HDRIMG_20160114_071059748IMG_20160114_071829807IMG_20160113_163955361

ഗൾഫ്! അംബരചുമ്പികളായ കെട്ടിടങ്ങളും, എട്ടു വരി പാത നിറച്ചും ചീറി പായുന്ന വാഹനങ്ങളും, സിനിമയിലെ പോലെ വലിയ മണലാരണ്യങ്ങളും (പറയണ്ടാത്ത കൊണ്ട് ഈ വാക്ക് തന്നെ മതി അല്ലെങ്കിൽ വല്ല മരുഭൂമി എന്നോ മറ്റോ പറയേണ്ടി വരുമായിരുന്നു) ഇതാണ് മനസ്സിൽ. പുറത്തിറങ്ങിയപ്പോ വരണ്ട് പരന്ന് കിടക്കുന്നു. കണ്ണ് ഫ്യൂസ്സാകും എവിടെ നോക്കിയാലും. എയർപ്പോർട്ട് ഉള്ളതു കൊണ്ട് അംബരചുമ്പികൾ‌ ഇവിടെ കാണില്ലായിരിക്കും. വഴിക്ക് ഒരു പെട്രോൾ പമ്പോടു ചേർന്നുള്ള ഒരു ഹോട്ടലിൽ കയറി ചായയോക്കെ വാങ്ങി തന്നു നമ്മുടെ റാംജി. നല്ല തണുപ്പുണ്ട്, എനിക്കാണേൽ തണുപ്പിന്റെ അസുഖവും. രണ്ടു ദിവസമായി തണുപ്പ് കുറവാണത്രെ! അങ്ങിനെ ഒരു ഒന്നരെ രണ്ട് മണിക്കൂർ കൊണ്ട് ക്യാമ്പിൽ എത്തി. ജയിൽ പുള്ളികളേ പോലെ വന്നപാടെ ക്യാമ്പ് ആപ്പീസ്സിൽ ഒപ്പിട്ട് ഒരു വലിയ സ്റ്റീൽ പ്ലേറ്റും, ഒരു സ്റ്റീൽ കപ്പും, ടിഫൻ ക്യാരിയറും കൂടെ റൂം താക്കോൽ തന്നു. ക്യാമ്പ് ബോസ് (ക്യാമ്പിന്റെ ജയിലർ :P) ഒരാളെ വിളിച്ച് എന്നെ റൂമിലേക്കാൻ പറഞ്ഞു. മൂപ്പരോട് ചിരിച്ചു കൊണ്ട് യാത്ര പറഞ്ഞ് ഞാൻ റൂമിലേക്ക് നടന്നു. എല്ലാം പോർട്ടബിളുകളാണ്, രണ്ടു കട്ടിലുള്ള മുറിയും, കിടക്കയും, കമ്പിളിയുമൊക്കെ എന്നെ കാത്തിരിക്കുന്നു. എന്റെ സഹവാസി ഉടൻനെത്തുമെന്ന് ബോസ് പറഞ്ഞിരുന്നു.

എനിക്ക് മടി പിടിച്ചതിനാൽ ബാക്കി വിശേഷം പിന്നെീഴുത്താം ;)…

internet.org

internet.org a cartoon